Re: Tweede kind (voor Alexandra en Merel)
From: anonymous@obgyn.net
Fri Jun 6 05:03:29 2008
Dag dames,
Ik begrijp^jullie heel erg goed, zelf zou ik ook graag een tweede willen
(heb er nu eentje van 13 maanden). ik ben 28 maar mijn man al 41, hij
vindt het eigenlijk ook dat het nu wel genoeg is, hij heeft ook al een
dochter van 15.
Nu, ik ben dolgelukkig met mijn meisje, maar zou zo graag nog een tweede
willen, maar ik begrijp mijn man ook wel. Niet voor wat betreft zijn
leeftijd, want voor een man maakt dat volgens mij niet zoveel uit, maar
ik voel dat onze meid toch heel erg veel van onze relatie vraagt. Mijn
man doet ontzettend veel, en ziet haar heel graag, maar hij mist me soms
heel erg, en ik ook, omdat we allebei hard werken en de luttele
vrijetijd gaat naar onze meiden. We hebben ondertussen al geleerd
geregeld eens zonder kinderen weg te gaan en om onze hobby samen uit te
voeren (muziek spelen) ipv elk om beurten naar repetities te gaan. Weet
je, ik hou ontzettend van mijn kindje, maar ook van mijn man, en
uiteindelijk is hij degene met wie ik de rest van mijn leven wil delen,
en zal mijn dochter ook altijd in mijn leven zijn en dicht bij mij zijn
maar op een bepaald moment zal ze toch haar eigen weg moeten gaan en
moeten we ze loslaten (raar om te zeggen nu ze nog maar 13maand is he).
En dan sta je daar natuurlijk. Daarom vinden wij het erg belangrijk om
samen te werken aan onze relatie (geef toe, het komt niet vanzelf en
voor je t weet zit je in een neerwaartse spiraal). Ook voor mezelf neem
ik nu wat meer tijd, een halfuurtje per dag, dat moet gewoon, want het
hele gezin staat of valt met de mama heb ik nu al gemerkt, en die druk
is zo ontzettend zwaar, zeker bovenop een zware carrière en de rol om
dan nog eens een superhuisvrouw en minnares te zijn. Dus af en toe eens
kunnen "ademen" doet echt deugd, dan moeten ze me echt even met rust
laten en dan kan ik er weer tegenaan.
Ik zou doodgraag nog een kindje willen, net zoals jullie, maar als je
echt beseft dat je verder met je man je leven wil delen, moet je samen
beslissen en niet zomaar je zwanger laten maken zonder zijn toestemming
(is mijn visie he). Ik begrijp wel dat jullie klok ook meespeelt. Als
je misschien een evenwicht kan bereiken met je man, al is het maar eens
een goed gesprek hierover en nu en dan eens samen weggaan zonder
kinderen, kan je hem ook duidelijk maken dat een relatie ook mooi kan
zijn en blijven, zelfs met nog een extra kindje erbij.
Dit is gewoon hoe ik het aanpak, ik wens jullie veel succes en vooral
veel liefde, en goede moed!
Liefs
Isa
At Fri, 6 Jun 2008, Missy wrote:
>
>At Sat, 28 Oct 2006, Iris wrote:
>>
>>Beste Alexandra en Merel,
>>
>>Bedankt voor jullie reacties. Het deed me goed toen ik ze las. Aan de
>>moeilijke ervaringen ligt het niet (ruggeprik heb ik ook gehad, met
>>uiteindelijk een keizersnede).Ik kan me helemaal vinden in het idee dat
>>het leuk is voor een kind om broertjes/zusjes te hebben. Zelf kom ik
>>uit een gezin van 3 kinderen, dus dat idee had ik zelf voor mijn
>>kinderen ook. Maar voor mijn man is dat nu onbespreekbaar geworden.
>>Natuurlijk komt niets zomaar uit de lucht vallen; ik moet toegeven dat
>>dat we nu een moeilijke periode meemaken, maar die wordt voor mij erger
>>als hij steeds zegt dat ik geen ander kind meer zal krijgen. Wb het
>>isuue kinderen is mijn man helaas echt een ego-tripper geworden.
>>Alexandra, ik heb de depressie test gedaan, en ik had een score van 12,
>>dus ik kan mezelf nu matig depressief noemen. De uitslag verbaast me
>>niet, ik voel zo'n leegte in me. Mijn kinderwens is zo groot dat het
>>pijn doet. Wb anti-conceptie etc, daar doe ik zelf inderdaad niets aan,
>>maar mijn man weet dat erg goed, dus gebruikt hij altijd condooms. Daar
>>kan ik niets aan veranderen. Ik weet niet waar het allemaal naartoe zal
>>leiden, ik heb een heerlijk kind, maar is het zo fout om meer kinderen
>>te willen?
>>
>>Groeten, Iris
>>
>>At Thu, 26 Oct 2006, Merel wrote:
>>>
>>>Hoi,
>>>Lijkt me heel moeilijk voor jou. Misschien moeten de moeilijke
>>>ervaringen wat slijten bij hem, maar kan me ook heel goed voorstellen
>>>dat je gezien je leeftijd niet al te lang wilt wachten.
>>>Wat betreft de zware bevalling. Mijn gyn. heeft mij na een vorige
>>>zware bevalling+keizersnede nu een ruggenprik aangeboden. Misschien zou
>>>dat ook een idee voor jullie zijn. En dat je voor dat jullie bezig gaan
>>>met weer zwanger worden eerst eens met een gyn. gaan praten of er evt.
>>>iets aan te doen is om zo'n ervaring een volgende keer te
>>>voorkomen/verminderen.
>>>Verder moet ik heel eerlijk zeggen dat ik het voor een kindje (maar
>>>tuurlijk weet ik dat je het niet voor het kiezen hebt) toch ook wel heel
>>>leuk is om een broertje/zusje te hebben, ook voor later. Ik hoop niet
>>>dat ik hiermee mensen tegen de borst stuit die heel bewust voor een
>>>kindje kiezen, is echt mijn bedoeling niet. Maar misschien ook een punt
>>>om met je man te bespreken.
>>>Veel sterkte ermee,
>>>Merel
>>>
>>>At Wed, 25 Oct 2006, Iris wrote:
>>>>
>>>>Na 1 miskraam in de 4de maand, en daarna een moeilijke zwangerschap (en
>>>>een moeilijke bevalling van 3 dagen en 3 nachten) te hebben doorstaan,
>>>>ben ik een trotse moeder van een zoontje van bijna 1 jaar. Ik ben
>>>>dolblij met hem, maar heb 6 maanden na de bevalling de wens gehad om nog
>>>>een kind te krijgen. Het probleem is echter dat mijn man niet (meer)
>>>>wil; dit terwijl hij ook dolgraag meederde kinderen wilde krijgen. Mijn
>>>>hele wereld is veranderd hierdoor. Ik heb het het erg moeilijk mee,
>>>>vooral tijdens mijn vruchtbare dagen, dan denk ik, weer zo'n
>>>>verspilling. Mijn kinderwens is erg groot, het doet gewoon pijn! Ik
>>>>weet niet hoe ik hier mee om moet gaan; ik had nooit gedacht dat ik
>>>>"maar" 1 kind zou krijgen. Komt dit bij iemand bekend voor? Hoe ga je
>>>>ermee om? Is het normaal om hierdoor in een soort van depressie te
>>>>raken? Ik heb gewoon nergens zin meer in, ben erg veranderd. Rustig
>>>>praten met mijn man zit er niet in, en op mijn 35ste wordt ik er ook
>>>>niet jonger op.............
>
>--
>Hallo,
>
>Ik lees toevallig jullie berichtjes. Ik ben net 35 jaar geworden. Op mijn dertigste is mijn eerste dochter geboren.
>Alles is heel goed gegaan tot nu toe. Ik had wel tijd nodig om te wennnen aan het leven met een kind.
>Mijn dochter eist veel aandacht op. Ik heb toen lang getwijfeld of we nog voor een tweede kindje zouden gaan.
>Nu voel ik al meer dan een jaar dat ik echt klaar ben voor een tweede kind.
>Maar mijn man wil eigenlijk geen tweede kind meer. Hij is al 43 geworden en vind dit niet verantwoord en ook te zwaar worden voor hem.
>We hebben hier al over gepraat maar ik geef hem hierdoor een schuldgevoel.
>Het blijft mij maar bezig houden vooral nu mijn klok écht aan het tikken is.
>Bovendien kan het misschien weer een jaar duren eer ik zwanger ben.
>Het laat mij ook niet los. Moet ik nu tevreden zijn met één kind is dat wel goed één kind hebben.
>Doe ik haar tekort als ze altijd alleen zal blijven. Of zal het heel moeilijk worden met een tweede kind.
>Kies ik wel voor de juiste redenen voor een tweede kind. Maar ik ben zo bang voor later dat we maar één dochter hebben.
>En wat als met haar iets gebeurd. Anderszijds zijn we nu gemakkelijk.
>Het is moeilijk als je van elkaar houd en toch niet allebij hetzelfde wil hé.
>Ik ken eigenlijk veel koppels dat het omwille van de man is dat er geen tweede kind gekomen is.
>Ik denk dat wij vrouwen altijd dat moedergevoel meer hebben.
>Ik wens je gewoon veel geluk met jullie toekomst.
>
>Groetjes
>
>Veel geluk en hopelijk
>
gebruik wanneer onderzoek tot slechts het vrouwengezondheids forum moet beperken...
List Requests to vrouwengezondheid-request@obgyn.net
Last Updated Mon Nov 2 06:04:03 2009
![[ VrouwenGezondheid Forum ]](../VG_logo.gif){kind=logo}