Voor Alexandra R. Re: Postpatrum depressie of 'gewoon ontzwangeren'???
From: Doortje (anonymous@obgyn.net)
Sun May 27 06:50:33 2007
Hallo lieve Alexandra,
Ik zit met tranen in mijn ogen je bericht te lezen. Het klinkt
misschien gek maar ergens wil ik graag de diagnose gesteld hebben omdat
ik me dan serieus genomen voel. Ik ben blij te horen dat het allemaal
goed gekomen is met jou. Hoeveel kindjes heb je? Ik ken het gevoel van
paniek! Ik schiet ook heel erg in de stress zodra mijn man de deur
achter zich dicht trekt. En alsof de duivel er mee speelt, zodra hij
ook de deur uit is, begint vaak de ellende! (De jongste ontroostbaar
huilen, de oudste jengelen en alles doen wat God zo'n beetje verbied en
ik té moe om consequent en streng op te treden...pfff.)
Nu heb ik toevallig ook nog een nieuwe baan aangeboden gekregen en nu
weet ik helemaal niet meer wat ik moet doen; aan de ene kant is het een
enorme verbetering maar wel wat meer uren (komt mijn schuldgevoel weer
om de hoek kijken tov mijn zoons)maar aan de andere kant zijn de
parttime banen op sommige vakgebieden niet voor het oprapen dus....
Bedankt voor je mail, doet me zeker goed en ik zal toch eens kijken of
ik niet ergens eerder terecht kan.
Bedankt!
Liefs,
Doortje
At Mon, 21 May 2007, Alexandra te R wrote:
>
>A
>Lieve Doortje,
>
>Omdat ik zelf een PPD heb gehad na al mijn zwangerschappen (een hele
>erge na mijn oudste, daarna heb ik het niet meer zo ver laten komen) heb
>ik meegelezen en ik wil ook even reageren, al is het maar om je een hart
>onder de riem te steken.
>Ten eerste: je klachten wijzen wel op een PPD. Met name het gespannen
>zijn, er tegenop zien om met je kinderen alleen te zijn, moeilijk
>inslapen, niets gedaan krijgen, hoort er allemaal bij. Bij mijn oudste
>raakte ik toen mijn man nog vrij was al in paniek als hij naar de garage
>liep, als mijn dochtertje huilde schoot ik meteen stijf van de stress
>(en ze huilde VEEL!) en slapen deed ik helemaal niet meer. Van die
>reflux had mijn zoontje last, klinkt ook hetzelfde als bij jouw kindje,
>hij spuugde ook niet in een boog maar volgens de kinderarts hoefde dat
>ook helemaal niet. Als je een klein beetje op mij lijkt helpt het al om
>te weten wat het is en dat het overgaat.
>Zelf ben ik overigens bij alle depressies medicijnen gaan slikken
>(Efexor) en dat hielp echt goed, en vrij snel. Het nadeel ervan is dat
>je er wel een tijdje aan vast zit als je ermee begint, maar ik kon
>binnen een week of twee weer functioneren terwijl ik toen ik met de
>medicijnen begon niks anders deed dan huilend in bed liggen of brullend
>met de baby bezig zijn. Misschien toch nog een keer naar je huisarts en
>ook vragen of die kan bemiddelen bij de psycholoog want 11 juni, dat
>duurt nog wel even!
>
>Heel veel sterkte
>
>ALexandra
>
>t Mon, 21 May 2007, Doortje wrote:
>>
>>Hai Anne,
>>
>>Bedankt voor je reactie!
>>Ja slapen als je kind slaapt, dat klinkt altijd leuk maar niemand doet
>>de was of stofzuigt de kamer. Maar goed. op dit moment kan ik het
>>allemaal niet opbrengen dus het stofzuigen doe ik maar sporadisch. En
>>ik vind het van de zotte dat ik mezelf daarna helemaal bejubel dat ik
>>een huishoudelijke taak heb volbracht die toch heel normaal is.
>>Schuldgevoel speelt ook een hele grote rol want alles wat ik niet doe,
>>komt op mijn man terecht. Tja en slapen, onze oudste slaapt nog wel 's
>>middags, zelf wel van 1 uur tot soms half 5 maar altijd tot 4 uur.
>>Alleen dan werkt de jongste weer niet mee. Ik ga al bewust niet in bed
>>liggen want dan val ik zó vast in slaap, dat als de kinderen (of één
>>van) dan wakker word, ben ik zó duf en dan kan ik bijna niet mijn bed
>>uitkomen. Ik ga dus meestal beneden in de stoel zitten (die kan
>>helemaal uitgeklapt worden en plat achterover). Daar kan ik ook wel in
>>slapen. Het kost me echter heel veel moeite om in slaap te komen (wat
>>ik vreemd vind gezien het feit ik me zó moe voel). Ergens durf ik ook
>>niet. Als mijn jongste ook maar iets geluid maakt, zit ik alweer stijf
>>van de adrenaline in de stoel en is van slapen helemaal geen sprake
>>meer.
>>
>>Tja die vergeetachtigheid... Ja ten tijde van mijn burnout had ik dat
>>ook. Maar mijn burnout was in 2003 en mijn oudste is geboren in 2005
>>dus die vergeetachtigheid was al een stuk minder. Ik heb alleen nu het
>>gevoel dat het weer véél erger is en ja, door vermoeidheid kun je ook
>>niet helder (meer) denken...
>>
>>Perfectionist, ja (dat zijn ook de mensen die potentiële
>>burnoutkandidaten zijn!). Ik heb dat ook, de lat heel hoog leggen met
>>alles dus ook met de opvoeding en het huishouden. het lijkt ook altijd
>>zo dat het bij een ander wel allemaal lukt en ik voel me op dit moment
>>ook een beetje een "zeur". Ik loop nog bij Mediant ivm mijn burnout en
>>die zegt ook dat het voor het grootste deel aan mezelf ligt, dat ik dat
>>etiket er op plak maar ik vind het moeilijk om er anders mee om te gaan.
>>
>>Als het goed is, heeft mijn zoontje geen reflux want hij spuugt niet met
>>een boog. Maar meneer presteert het om anderhalf uur na de voeding er
>>nog een hele plens uit te spugen en er zit een hele lading
>>Johannesbroodpitmeel door. Als ik een restje laat staan is dat na
>>anderhalf uur een harde klomp geworden dus hoe krijgt hij er dan in
>>godsnaam nog zoveel uit? Ik heb gelukkig een vervolgafspraak staan bij
>>de kinderarts en dat geeft me wel iets rust maar iedere keer als hij
>>ontroostbaar huilt, raak ik in paniek.
>>
>>Mijn man doet al wel veel hoor maar die is ook moe. Hij werd zelf
>>overspannen afgelopen september (daardoor heb ik een hele nare
>>zwangerschap gehad, maakte me heel veel zorgen aangezien hij altijd "de
>>stabiele factor" in ons gezin was...)en hij is pas gewisseld van baan en
>>een tweede kindje... Ik durf hem ook niet zoveel te belasten terwijl ik
>>hem zó hard nodig heb.
>>
>>Wat jij had met het ziekenhuis herken ik wel. Ik hoop iedere keer maar
>>dat ik eens goed flauwval ofzo, dan zien mensen het meer of beter hoe
>>slecht het met me gaat.... maar dat gebeurt natuurlijk niet! Ik vind de
>>dagen dat ik niet werk heel erg zwaar (ik zie al weer tegen morgen op
>>want dan ben ik de hele dag vrij en dus alleen met de kinderen)en dat
>>vind ik ook erg verwarrend aangezien je zo verschrikkelijk veel van je
>>kinderen houdt. Vanmorgen ging ik naar mijn werk terwijl mijn jongens
>>nog sliepen, dat vind ik heel akelig want dan kan ik ze niet kussen en
>>gedag zeggen (had ik bij de oudste wel kunnen doen maar die zit weer in
>>zo'n fase dat ie dan gaat huilen als ik weg ga en daar kan ik nu
>>hélemaal niet tegen..). Ja ik ben ook een planner en dat gaat met
>>kinderen niet, met twee al helemaal niet.....
>>
>>Ik vind je aanbod onwijs lief maar ik woon in Twente dus dat is wel een
>>heel eind rijden :) Bovendien vind ik het (ja weer die bekende
>>drempel!!) ook heel moeilijk om mensen te vragen of ze willen oppassen.
>>Maar dat had ik bij mijn eerste ook al.
>>
>>Ik moest van de psycholoog (vandaag toevallig telefonisch gesproken want
>>ik kan er pas op 11 juni terecht) stilstaan bij wat ik nú nodig heb, dus
>>daar ga ik me dan maar op proberen te richten (ben namelijk ook snel
>>afgeleid door het slechte concentratievermogen).
>>
>>Nogmaals bedankt voor je reactie!
>>
>>Liefs,
>>Doortje
>>
>>At Sun, 20 May 2007, Anne wrote:
>>>
>>>Hallo Doortje,
>>>
>>>Meid, wat klinkt het allemaal verschrikkelijk bekend, ik voelde me
>>>precies hetzelfde, maar dan na de geboorte van mijn oudste zoon, die
>>>heel veel huilde. Ik wist niet wat me overkwam - een kind is gewoon al
>>>behoorlijk wennen, maar dat het zoveel impact op mij zou hebben had ik
>>>nooit kunnen bedenken. Ik was altijd bezig en ik houd niet zo van
>>>veranderingen, maar dat is een kind natuurlijk wel.
>>>
>>>Dat WIST ik ook wel en daar had ik ook rekening mee gehouden, maar omdat
>>>Merijn, mijn oudste, zoveel huilde raakte ik oververmoeid. In boeken
>>>lees je altijd 'slaap als uw kind slaapt', maar Merijn sliep overdag
>>>helemaal niet! Ik ben een perfectionist en wilde dus ook perfect voor
>>>mijn kindje zorgen. Maar dan moeten er andere dingen wijken, zoals het
>>>huishouden - het duurde een tijd voor ik dat in de gaten had. Ik sliep
>>>slecht, onthield moeilijk dingen (dat heb ik nog - bij mij is dat
>>>trouwens al vanaf de burnout die ik (ook al hetzelfde als jij) gehad heb
>>>- is dat bij jou niet zo?) en het werd alleen maar erger omdat ik, zo
>>>moe als ik was, toch maar door bleef gaan. Als een kip zonder kop, denk
>>>ik achteraf wel eens. Ook wij hadden geen oppas behalve heel af en toe.
>>>
>>>Maar als je zo moe bent als ik toen was en jij nu bent, KUN je niet
>>>helder meer denken. Alles wordt een obstakel, overal is die drempel er
>>>inderdaad, maar volgens mij is dat toch voornamelijk omdat je er maar
>>>het beste aan kunt toegeven op het moment. Je bent net bevallen van je
>>>tweede, die ook nog eens veel huilt en waar je je zorgen om maakt -
>>>meid, dat IS ook verschrikkelijk vermoeiend!! De beste oplossing:
>>>bespreek het met je man zodat hij je laat slapen als het even kan, zorg
>>>voor een hulp in de huishouding, en onthoud: dit gaat voorbij, deze
>>>vermoeiende periode.
>>>
>>>Je schrijft: "Ik voel me net een pop die niet goed opgeblazen is, waar
>>>een deel de lucht uit gelopen is, zo hang ik ook in de stoel" - ik
>>>beschreef het alsof ik me een batterij voelde waar nog een piepklein
>>>laagje energie in zat 's morgens als ik wakker werd. Rond 10 uur was de
>>>batterij dan weer leeg, maar dan moest ik nog wel door de rest van de
>>>dag...
>>>
>>>Ik zou wel een andere huisarts zoeken inderdaad, en naar die kinderarts
>>>gaan om te laten onderzoeken of je jongste last heeft van reflux. En
>>>dan rusten, rusten, rusten, zoveel mogelijk.
>>>
>>>Toen ik me zo moe voelde heb ik weleens gedacht 'ik wou dat ik naar het
>>>ziekenhuis moest; dan hoefde ik alleen maar in bed te liggen en te
>>>slapen, en dan moest iemand anders voor Merijn zorgen'. Ik vond het ook
>>>heel fijn om weer aan het werk te gaan trouwens. En wat vond ik toen
>>>het allerfijnste: dat ik zelf kon bepalen wanneer ik naar het toilet
>>>ging, hahaha. Een baby bepaalt je dag gewoon - dat is echt zo. Ik vond
>>>dat heel moeilijk om aan te wennen.
>>>
>>>Lieve Doortje, als je in Rotterdam woont mag je de baby wel een keertje
>>>langsbrengen en dan mag jij gaan slapen ;-). Deal?
>>>
>>>Liefs,
>>>
>>>--
>>>Anne, mv Merijn (14-06-02) en Pepijn (09-04-04)
>>>
>>>At Sun, 20 May 2007, Doortje wrote:
>>>>
>>>>Hai Maan,
>>>>
>>>>Tjee wat heftig lijkt me dat zo'n angstaanval! Dat heb ik op zich niet
>>>>maar ik raak wel snel(ler) in paniek!
>>>>
>>>>Waarom ik wil weten wat het is? Omdat ik mij op dit moment tótaal
>>>>onbegrepen, ongesteund en heel alleen voel. Ik heb het idee dat als de
>>>>diagnose PPD gesteld zou worden, ik dan meer serieus genomen word ofzo.
>>>>Ergens hoop ik dat iemand dan zegt "je krijgt hulp in de huishouding
>>>>totdat je er weer een beetje bovenop bent" (zal wel heel erg wishfull
>>>>thinking zijn maar toch..)
>>>>
>>>>Ik voel me net een pop die niet goed opgeblazen is, waar een deel de
>>>>lucht uit gelopen is, zo hang ik ook in de stoel. Alles is een drempel,
>>>>zelfs bellen met vrienden. Zondags (zoals vandaag) wil ik eigenlijk wel
>>>>graag weg maar als we dan uiteindelijk in de auto stappen, wil ik het
>>>>liefst de auto niet meer uit. Vandaag zijn we bijv. naar een speeltuin
>>>>geweest. Dan maak ik me al zorgen of er wel een tafeltje vrij is, of er
>>>>geen bekenden op terras zitten etc... Zoals gezegd: alles is een
>>>>drempel!
>>>>
>>>>Vanwege mijn burnout loop ik nog steeds bij Mediant. Door de bevalling
>>>>ben ik daar nu vanaf januari al niet meer geweest maar ik heb vorige
>>>>week gebeld (ook dat was een drempel) in de hoop daar wat steun te
>>>>vinden. Heel veel klachten klinken mij ook weer als een burnout waar ik
>>>>heel erg bang voor ben. Maar het is anders, ik ben gewoon depressief.
>>>>Ik werk om de dag (maandag, woensdag en vrijdag) en ik zie op dit moment
>>>>gewoon op tegen de dagen dat ik alleen ben met de kinderen omdat ik zó
>>>>moe ben. Ik moet overal om huilen, zo lees ik de bladen Kinderen en
>>>>Ouders van Nu en ik moet om alle columns huilen, erg he? Of het nou
>>>>grappig of ontroerend is, maakt niet uit, ik moet ervan huilen.
>>>>
>>>>Het huishouden is op dit moment een drama, ik kan het niet aan, ben zó
>>>>moe, vooral ook geestelijk. Ik maak me heel veel zorgen om mijn jongste
>>>>die vanaf zijn zesde week heel veel spuugt (zie ook mijn reactie aan
>>>>Cecile). En dan inderdaad die duizeligheid en vooral de
>>>>vergeetachtigheid. Dingen gaan compleet langs me heen.
>>>>
>>>>Verder heb ik het idee dat niemand ziet hoe slecht ik er aan toe ben
>>>>maar ja, aan de andere kant durf ik het ook niemand te vertellen want
>>>>dan heb ik "gefaald". Mijn man en ik zijn er nog niet over uit of we
>>>>ooit een derde kindje zouden willen (als dat ook lukt dan he?), hij wil
>>>>niet en ik wou wel maar nu denk ik weleens "ik kan dat helemaal niet
>>>>aan" en dat maakt me nog verdrietiger.
>>>>
>>>>Ik vind het ook moeilijk een goede balans te vinden. Mijn oudste zoon
>>>>(is bijna 2) gaat echt "fluitend" door het leven, god wat zijn we
>>>>daarmee verwend. Onze jongste (bijna 4 maanden) huilt veel meer en
>>>>spuugt dus heel veel. Verder is het wel een vrolijk ventje hoor. Maar
>>>>die draag ik dus niet zoveel bij me in de draagzak want dan kon hij
>>>>weleens te veel prikkels krijgen.
>>>>
>>>>Keuzes maken kan ik op dit moment helemaal niet en mijn standaardzin is
>>>>"ik weet het niet meer" en "ik kan het niet meer aan" maar er gebeurt
>>>>niets. Ik had graag voor het einde van mijn zwangerschapsverlof weg
>>>>gewild maar dat ging uiteindelijk niet door omdat mijn man een hekel
>>>>heeft aan koffers pakken en dan durf ik het ook niet meer aan. Ik was
>>>>er zó aan toe. Verder heb ik weinig back up waar ik terecht kan; mijn
>>>>ouders zijn de enigen die af en toe kunnen oppassen en thats it! Maar
>>>>dan ook alleen overdag of 's avonds en ook niet altijd. Niet zoals ik
>>>>zou willen eens twee dagen ofzo. Mijn zus woont ver weg, mijn man zijn
>>>>zus ook, de moeder van mijn man (zijn vader is al overleden) is te oud
>>>>en wil ook niet oppassen dus een keer de kinderen ergens onderbrengen om
>>>>bij te tanken is ook geen optie.
>>>>
>>>>We zijn nu op zoek naar een oppas die in ieder geval 2 vaste avonden in
>>>>de maand kan oppassen zodat ik samen met mijn man iets kan doen en bij
>>>>kan tanken (bioscoop, uit eten, sporten noem maar op) en ik hoop iemand
>>>>gevonden te hebben (komt a.s. woensdag kennismaken) maar ik weet niet
>>>>of ik daarmee "gered" ben.
>>>>
>>>>Het gekke is dat ik niet op zie tegen mijn werk alhoewel ik daar ook al
>>>>hele vervelende dingen heb meegemaakt de laatste tijd (ik werk bij een
>>>>hele vrouwonvriendelijke baas). Ik zit nu in de laatste ronde bij een
>>>>sollicitatiegesprek maar vraag me, gezien mijn huidige toestand af, of
>>>>dat verstandig is.
>>>>
>>>>Kortom; ik weet het even niet meer. Het is volgens mij meer dan
>>>>ontzwangeren maar ik zoek gewoon naar houvast. Ik ben één grote brok
>>>>schuldgevoel en dan vooral naar mijn man toe. Ik kan echt buiten zinnen
>>>>raken van woede als hij iets doet wat mij niet zint en ik val ook veel
>>>>vaker uit tegen mijn oudste zoon. Ik was altijd de geduldige lieve mama
>>>>maar nu.....
>>>>
>>>>Inderdaad; één kindje is wel makkelijker vind ik (al is 2 ook een énorme
>>>>rijkdom!) maar praten over hoe zwaar je het vindt, hoe grote bende je
>>>>hebt in huis, dat is allemaal not done! En als je dan ook al een artikel
>>>>leest, zie je dat iedereen zich "schaamt" dat namen veranderd zijn omdat
>>>>niemand het voor de ander wil weten.
>>>>
>>>>Maar goed (wat een lang verhaal he?). Ik ben erg blij met jouw reactie.
>>>>Ik vond het heel naar voor je om te horen dat je afscheid hebt moeten
>>>>nemen van je eerste kindje (moest je echt zélf die zwangerschap laten
>>>>beeindigen? Zo ja, wat een vreselijke moeilijke maar dappere keuze!).
>>>>
>>>>Ik ga denk ik maar snel op zoek naar een nieuwe huisarts (maar dat zal
>>>>ook wel even duren aangezien alles een drempel is...) en ik hoop dat het
>>>>met jou heel snel beter zal gaan!
>>>>
>>>>Sterkte!
>>>>
>>>>Liefs,
>>>>Doortje
>>>>
>>>>At Sun, 20 May 2007, maan wrote:
>>>>>
>>>>>Hai Doortje,
>>>>>
>>>>>Ik lees met veel interesse met je mee, ik herken veel van wat je
>>>>>schrijft, en zelf morgen wel naar mijn huisarts om er over te praten.
>>>>>
>>>>>Ik ben in oktober bevallen, al wat langer geleden dan jij, en ik voelde
>>>>>me eigenlijk steeds wel heel goed...Wel heel moe, en overbezorgd om mijn
>>>>>dochtertje. Maar ik vond dat steeds wel logisch. Eind 2004 heb ik in
>>>>>de 22ste week van mijn zwangerschap afscheid genomen van mijn eerste
>>>>>kindje vanwege een chromossomafwijking, in de zwangerschap van mijn
>>>>>tweede kindje was ik dan ook heel angstig, wel begrijpelijk
>>>>>natuurlijk..Ook na haar geboorte bleef ik zoals gezegd heel bezorgd, en
>>>>>bang voor van alles wat er zoal mis zou kunnen gaan in een leven..
>>>>>
>>>>>Dat alles ging eigenlijk wel steeds beter, ik kreeg eigenlijk steeds
>>>>>meer vertrouwen in het leven, heel langzaam sijpelde het besef binnen
>>>>>dat dingen ook echt goed kunnen gaan en ben steeds ook heel gelukkig
>>>>>geweest, niet teneergeslagen ofzo...Vorige week maandag kreeg ik ineens
>>>>>2 angstaanvallen, ik was gewoon doodsbang, zonder dat daar een
>>>>>aanleiding voor was. Vooral de tweede was erg heftig, ik ben me rot
>>>>>geschrokken. Net of de grond onder m'n voeten vandaan schoot, ik riep
>>>>>keihard om mijn vriend, die was boodschappen doen, maar heel even wist
>>>>>ik dat gewoon niet meer! De dag van die aanvallen en twee dagen daarna
>>>>>heb ik me totaal raar gevoeld, ik kreeg om de haverklap een soort
>>>>>flashbacks, gedachten aan een totaal onbetekende droom van een tijdje
>>>>>geleden, heel, heel raar!
>>>>>
>>>>>Ik heb de telefoon eruit getrokken, en heb mezelf een paar dagen lekker
>>>>>teruggetrokken, geslapen, gewandeld, gelezen, niet teveel tv...Tot mijn
>>>>>grote opluchting voelde ik me daarna weer 'normaal'. Ik ben eens goed
>>>>>gaan nadenken, en terugkijkend zie ik wel dingen die me aan een
>>>>>postnatale depressie doen denken, ben ook bang dat ik een postnatale
>>>>>psychose zou krijgen, of had gehad, maar dat is denk ik niet zo.
>>>>>Wat jij zegt over slecht kunnen concentreren, dat heb ik ook enorm. Zo
>>>>>kom ik bijvoorbeeld dagelijks op dit forum, en ik schrijf heel veel,
>>>>>maar het was gewoon nooit in mijn hoofd opgekomen om mijn eigen probleem
>>>>>te posten! Ook die nare gedachten aan ongelukken enz, die heb ik ook. Ik
>>>>>draag mijn dochter veel in een draagdoek, en ik heb wel eens gedacht
>>>>>'wat nou als ik in het water val, dan krijg ik haar nooit zo snel uit de
>>>>>doek' enz. Totaal rare gedachten, die dan best serieus lijken. ook ben
>>>>>ik net als jij vaak duizelig.
>>>>>
>>>>>Ik heb zelf het gevoel dat ik een emotionele en hormonale overload heb.
>>>>>Ik heb zoveel verdriet en angst en schuld enz gevoeld, en het nog niet
>>>>>helemaal goed afgerond. Mijn werk staat me enorm tegen, ik doe al
>>>>>jaaaaaaaaren iets tegen m'n zin, terwijl ik eigenlijk iets anders zou
>>>>>willen doen. Het leven van een moeder zit natuurlijk vol bezorgdheden
>>>>>enz, maar bij mij is dat te veel geworden. En dan ook nog alle
>>>>>hormonale veranderingen...
>>>>>
>>>>>Ik denk niet dat mijn huisarts nou een superoplossing zal hebben, maar
>>>>>ik vind het wel belangrijk om mijn verhaal eens goed door te spreken, en
>>>>>te kijken wat zij er van vindt, waar ik op moet letten, wat ik kan
>>>>>verwachten, weetikveel..
>>>>>
>>>>>Het lijkt me voor jou ook belangrijk om dat te doen. Zoals Cecile al
>>>>>zei, je kunt gewoon van huisarts veranderen! Ik ben laatst van huisarts
>>>>>veranderd vanwege een verhuizing, maar de huisarts die ik toen kreeg
>>>>>beviel me meteen al helemaal niet! Ik ben toen zonder opgaaf van redenen
>>>>>naar een nieuwe vertrokken, die heel erg goed bevalt!
>>>>>Als mijn huisarts goeie tips enz heeft, laat ik het je wel weten!
>>>>>
>>>>>Mag ik jou iets vragen? Waarom vind je het belangrijk of je 'gewoon' aan
>>>>>het ontzwangeren bent, of een PPD hebt? Denk je dat het tweede perse met
>>>>>medicijnen over moet gaan, of langer duurt?
>>>>>Ik zelf heb het idee dat het maar labels zijn, en dat elke situatie
>>>>>gecomliceerd en uniek is, maar ben beniewd wat jij erover denkt.
>>>>>
>>>>>Ik heb trouwens wel van vriendinnen gehoord dat zij allemaal bij het
>>>>>tweede kindje bezorgder waren dan bij de eerste. Bij de eerste ben je
>>>>>nog onbevangen, net of je bij de tweede weet wat je kunt verliezen
>>>>>ofzo..Omdat je zei dat je bij de eerste dit soort gevoelens niet
>>>>>had...Hoe dan ook, wat hulp lijkt wel welkom toch?
>>>>>
>>>>>Hoop dat m'n verhaal wat 'sense' maakt, m'n concentratie is zo laag! Ik
>>>>>hou je op de hoogte..
>>>>>
>>>>>liefs
>>>>>maan
>>>>>
>>>>>At Sat, 19 May 2007, Doortje wrote:
>>>>>>
>>>>>>Hallo,
>>>>>>
>>>>>>Ik ben eind januari bevallen van een tweede gezonde zoon, wederom via
>>>>>>een geplande keizersnee vanwege zeer ernstige rugklachten waardoor
>>>>>>"normaal bevallen" niet verantwoord leek.
>>>>>>
>>>>>>Nu ben ik de laatste tijd heel erg moe, voel me constant down, heb snel
>>>>>>(en met iedereen) ruzie en zit gewoon heel slecht in mijn vel. Verder
>>>>>>gaan heel veel dingen langs me heen, ben ik erg duizelig en vergeet ik
>>>>>>heel veel.
>>>>>>
>>>>>>Aangezien ik ook heel slecht contact met mijn huisarts, weet ik even
>>>>>>niet waar ik terecht kan dus vandaar mijn vraag aan jullie
>>>>>>"ervaringsdeskundigen". Heb ik een PPD of ben ik gewoon nog aan het
>>>>>>ontzwangeren???
>>>>>>
>>>>>>Wie o wie weet hoe het zit of kent zoiets dergelijks?
>>>>>>
>>>>>>Liefs,
>>>>>>Doortje
>>>
>--
>http://europe.obgyn.net/nederland/default.asp?page=/nederland/Forum/wieiswie
>>#Alexandra
>
gebruik wanneer onderzoek tot slechts het vrouwengezondheids forum moet beperken...
List Requests to vrouwengezondheid-request@obgyn.net
Last Updated Mon Nov 2 06:01:20 2009
![[ VrouwenGezondheid Forum ]](../VG_logo.gif){kind=logo}