Re: Tweede kind (voor Alexandra-Merel-Cecile)
From: Anne (anonymous@obgyn.net)
Sun Oct 29 13:30:50 2006
Goed gezegd, Cecile!!! Helemaal mee eens.
Groet,
Anne
>----- Original Message -----
From: "Cecile" <anonymous@obgyn.net>
To: "Multiple recipients of list VROUWENGEZONDHEID"
<vrouwengezondheid@dns.obgyn.net>
Sent: Sunday, October 29, 2006 8:23 PM
Subject: Re: Tweede kind (voor Alexandra-Merel-Cecile)
> At Sun, 29 Oct 2006, Iris wrote:
>>
>>Beste Cecile, Alexandra, Merel,
>>
>>Het is best heftig dat ik mijn man een egotripper noem, dat geef ik toe,
>>maar ik ben zooooooo kwaad en verdrietig! Als ik dit vanaf het begin van
>>onze relatie wist, zou ik nu misschien wel niet getrouwd met hem zijn,
>>en niet zoveel "geinvesteerd" hebben in onze relatie.
>>We hadden het altijd over kinderen; ik vind dat je niet zomaar van
>>mening kan veranderen (en trouwens, een vrouw raakt zwanger en baart
>>kinderen, dus waar hebben de mannen het eigenlijk over?). Ik dacht dat
>>ik hem kende, na 6 jaar samen, vertrouwde hem, etc. Maar uiteindelijk
>>kun je op niemand aan.
>>Ik noem hem een egotripper ook om andere redenen. Om een voorbeeld te
>>geven: als hij met de baby is, en weet dat ik onderweg ben, of in ieder
>>geval niet te lang weg zal blijven, wacht hij op mij zodat ik de vieze
>>luier ga verschonen. Ja, hij heeft de klussen onderverdeeld in mannen-
>>en vrouwendingen. Veel mannen zijn misschien zo, maar die van mij was
>>nooit zo, nu met een kind dus wel. Opeens veranderd. Voelt zich te
>>mannelijk of zo hiervoor. In de eerste maanden was het niet zo, maar nu
>>wel. Waarom? Daarom, het is alsof hij een complete metamorfose heeft
>>ondergaan, in geestelijke zin.
>>Ik geniet overigens wel erg veel van mijn kind, al heb ik nu helemaal
>>geen zin om iets met z'n drieen te ondernemen, dat lijkt me zo nep met
>>alle gevoelens die ik nu heb. Wel steek ik erg veel tijd om dingen
>>samen met mijn zoontje te doen.
>>Cecile, ik weet dat jij een lange weg heb afgelegd voordat je eindelijk
>>bevallen was (heb je "verhaal" nl gevolgd), en ik hoop dat het weer zal
>>lukken, aangezien je zelf zegt dat je meer kinderen wilt. Dat je man
>>niet wil, en dat je daar zo rustig onder blijft (en begrip daarvoor
>>toont) is voor mij een raadsel. Ik ben uit den boze!
>>Alexandra, het is erg spijtig dat je geen 3de kind zal krijgen (waar ik
>>verder de details niet van weet, al weet ik wel dat je actief bent op
>>dit forum, heb je naam en reacties nl vaak gelezen), maar vergeet niet
>>dat je met 2 kinderen echt gezegend bent!
>>Al met al heeft dit grote gevolgen voor onze relatie en de spanning is
>>vaak niet te snijden thuis. Maar de afgelopen weken ben ik zo moe, dat
>>ik gewoon niet de kracht heb om hem tegen te spreken, dus ben ik nogal
>>in mijzelf gekeerd. Een therapeut lijkt me een goed idee, maar mijn man
>>zal dat maar niets vinden, dat weet ik nu al. En om nu daar ook een
>>strijd voor te leveren, daar heb ik echt geen kracht voor!
>>Bedankt voor jullie berichtjes.
>>
>>Groeten,
>>Iris
>
> Maar lieverd, als je mijn beste vriendin was, dan zou ik je bij je
> schouders pakken en ongelooflijk door elkaar schudden. Je hebt jezelf
> tot doel gesteld om zo snel mogelijk een tweede kind te krijgen, maar
> eigenlijk is er helemaal geen basis meer in jullie relatie. Doe je ogen
> eens open. Stel jezelf niet op als slachtoffer, maar neem het heft in
> eigen hand. Je bent uit vrije wil een relatie aangegaan met deze man en
> je blijft ook uit vrije wil bij hem.
>
> Zal ik eens een scenario neerleggen hoe jullie toekomst eruit zou kunnen
> komen te zien????? Misschien prik je gaatjes in het condoom of weet je
> hem over te halen, je raakt zwanger en dan... wordt het leven alleen
> maar ingewikkelder. (om de zaken simpel te houden, leg ik hier niet het
> scenario neer als je tweede kind niet gezond blijkt te zijn of als er
> iets anders naars gebeurt). Het kan zijn dat één van jullie een affaire
> krijgt, in elk geval gaan jullie binnen afzienbare tijd scheiden. De
> kinderen blijven bij jou (want, ja, "jij wilde ze zo nodig..."). Op een
> dag vragen de kinderen aan jou waarom je eigenlijk met papa getrouwd
> bent en of je ten tijde van de tweede zwangerschap eigenlijk niet al
> wist dat er geen toekomst voor jullie zou zijn???
>
> Is dat wat je je kinderen aan wil doen, enkel en alleen omdat jij je in
> je hoofd gehaald hebt dat je een tweede kind wilt, en wel NU?
>
> Lees je eigen reactie eens terug.
>
> Als je zegt, dan had ik niet zoveel 'geïnvesteerd', zeg je toch
> eigenlijk dat je dingen over je kant hebt laten gaan, dat je je eigen
> grenzen overschreden hebt? Was dat enkel en alleen omdat je deze man
> nodig had omdat ie je kinderen ging leveren? Dat is toch geen basis???
> Niet voor nu, maar al helemaal niet als je de tegenslagen van het leven
> tegenkomt. Dat kun je toch niet maken?
>
> Meid, word wakker. Je legt de problemen alleen maar bij je man, alsof
> jij zelf in dit verhaal geen factor bent. Heel eerlijk, als ik jouw man
> was, zou ik op deze manier ook absoluut GEEN tweede kind willen. Ik zou
> graag een lieve, leuke, gezellige vrouw willen. Je zegt dat je van
> niemand op aan kunt, maar.... jij was toch ook niet de drammerige,
> chagrijnige vrouw, die je nu bent, toen hij destijds met jou trouwde
> ????
>
> Ook al wil je man niet naar een therapeut, ga in godsnaam zelf. Vind
> een antwoord op de vraag waarom je je in deze man vastgebeten hebt en of
> er wel een toekomst is voor jullie beiden.
>
> De belangrijkste vraag is: Wil je met hem oud worden? En als jullie daar
> allebei volmondig 'JA', op zeggen, dan is de vraag hoe gaan jullie de
> toekomst dan invullen. Dat kan met een tweede kind zijn, maar dat hoeft
> niet. In elk geval moet daar zekerheid en duidelijkheid over zijn
> voordat jullie tot actie over kunnen gaan.
>
> Je zegt dat iemand toch niet zomaar van mening kan veranderen? Ik zou
> niet weten waarom niet. Het leven kan je toch nieuwe inzichten geven?
> En daar passen soms toch andere gedachten bij? Ik vind dat je erg weinig
> respect kunt opbrengen voor je man. Je wilt hem helemaal niet snappen.
> Als een verwende meid, wil jij maar één ding horen en dat is: ""Goed,
> jij je zin, we gaan voor een tweede..."
>
> Dat je weinig begrip voor een ander kunt opbrengen, blijkt ook uit je
> reactie naar Alexandra. Jij vindt namelijk dat zij zich gezegend moet
> voelen met twee kinderen en dat terwijl ze eigenlijk wel een derde had
> gewild. Zou Alexandra dan geen verdriet hebben gehad van het feit dat
> er geen derde komt? Zou dat wezenlijk anders zijn dan het verdriet dat
> jij nu hebt?
>
> Ik voel echt plaatsvervangende schaamte voor al die vrouwen die meelezen
> en nu denken: "Meid, je moet je gezegend voelen met één kind." Je hebt
> er geen flauw benul van hoe rauw de pijn van ongewenste kinderloosheid
> is, je hebt werkelijk geen enkel idee.
>
> Waarom ik zo kalm blijf? Omdat helemaal niets de moeite waard is om mijn
> geluk met mijn dochter en mijn man in de weg te staan, zelfs niet de
> wens voor een tweede. Ik ben wat dat betreft door het leven heel wijs
> geworden. Wat dat betreft is het soms zinnig om enorme dieptepunten te
> kennen. Dan weet je weer wat je hebt en dat je je sowieso gezegend moet
> voelen.
>
> Get yourself together !!
>
> --
> Dankzij uw gift kan dit forum blijven bestaan.
> Heeft een antwoord u dus geholpen, maak dan eens een bijdrage over op
> bankrekening 46.61.99.392 t.n.v. Stichting Eurydice te Wijdewormer (NL).
> Elke bijdrage, hoe klein ook, wordt enorm gewaardeerd !!!
>
> Groeten, Cecile
> http://europe.obgyn.net/nederland/default.asp?page=/nederland/Forum/wieiswie#Cecile
>
gebruik wanneer onderzoek tot slechts het vrouwengezondheids forum moet beperken...
List Requests to vrouwengezondheid-request@obgyn.net
Last Updated Tue Sep 2 05:54:06 2008
![[ VrouwenGezondheid Forum ]](../VG_logo.gif){kind=logo}