Re: Tweede kind (voor Alexandra-Merel-Cecile)
From: Cecile (anonymous@obgyn.net)
Sun Oct 29 12:22:24 2006
At Sun, 29 Oct 2006, Iris wrote:
>
>Beste Cecile, Alexandra, Merel,
>
>Het is best heftig dat ik mijn man een egotripper noem, dat geef ik toe,
>maar ik ben zooooooo kwaad en verdrietig! Als ik dit vanaf het begin van
>onze relatie wist, zou ik nu misschien wel niet getrouwd met hem zijn,
>en niet zoveel "geinvesteerd" hebben in onze relatie.
>We hadden het altijd over kinderen; ik vind dat je niet zomaar van
>mening kan veranderen (en trouwens, een vrouw raakt zwanger en baart
>kinderen, dus waar hebben de mannen het eigenlijk over?). Ik dacht dat
>ik hem kende, na 6 jaar samen, vertrouwde hem, etc. Maar uiteindelijk
>kun je op niemand aan.
>Ik noem hem een egotripper ook om andere redenen. Om een voorbeeld te
>geven: als hij met de baby is, en weet dat ik onderweg ben, of in ieder
>geval niet te lang weg zal blijven, wacht hij op mij zodat ik de vieze
>luier ga verschonen. Ja, hij heeft de klussen onderverdeeld in mannen-
>en vrouwendingen. Veel mannen zijn misschien zo, maar die van mij was
>nooit zo, nu met een kind dus wel. Opeens veranderd. Voelt zich te
>mannelijk of zo hiervoor. In de eerste maanden was het niet zo, maar nu
>wel. Waarom? Daarom, het is alsof hij een complete metamorfose heeft
>ondergaan, in geestelijke zin.
>Ik geniet overigens wel erg veel van mijn kind, al heb ik nu helemaal
>geen zin om iets met z'n drieen te ondernemen, dat lijkt me zo nep met
>alle gevoelens die ik nu heb. Wel steek ik erg veel tijd om dingen
>samen met mijn zoontje te doen.
>Cecile, ik weet dat jij een lange weg heb afgelegd voordat je eindelijk
>bevallen was (heb je "verhaal" nl gevolgd), en ik hoop dat het weer zal
>lukken, aangezien je zelf zegt dat je meer kinderen wilt. Dat je man
>niet wil, en dat je daar zo rustig onder blijft (en begrip daarvoor
>toont) is voor mij een raadsel. Ik ben uit den boze!
>Alexandra, het is erg spijtig dat je geen 3de kind zal krijgen (waar ik
>verder de details niet van weet, al weet ik wel dat je actief bent op
>dit forum, heb je naam en reacties nl vaak gelezen), maar vergeet niet
>dat je met 2 kinderen echt gezegend bent!
>Al met al heeft dit grote gevolgen voor onze relatie en de spanning is
>vaak niet te snijden thuis. Maar de afgelopen weken ben ik zo moe, dat
>ik gewoon niet de kracht heb om hem tegen te spreken, dus ben ik nogal
>in mijzelf gekeerd. Een therapeut lijkt me een goed idee, maar mijn man
>zal dat maar niets vinden, dat weet ik nu al. En om nu daar ook een
>strijd voor te leveren, daar heb ik echt geen kracht voor!
>Bedankt voor jullie berichtjes.
>
>Groeten,
>Iris
Maar lieverd, als je mijn beste vriendin was, dan zou ik je bij je
schouders pakken en ongelooflijk door elkaar schudden. Je hebt jezelf
tot doel gesteld om zo snel mogelijk een tweede kind te krijgen, maar
eigenlijk is er helemaal geen basis meer in jullie relatie. Doe je ogen
eens open. Stel jezelf niet op als slachtoffer, maar neem het heft in
eigen hand. Je bent uit vrije wil een relatie aangegaan met deze man en
je blijft ook uit vrije wil bij hem.
Zal ik eens een scenario neerleggen hoe jullie toekomst eruit zou kunnen
komen te zien????? Misschien prik je gaatjes in het condoom of weet je
hem over te halen, je raakt zwanger en dan... wordt het leven alleen
maar ingewikkelder. (om de zaken simpel te houden, leg ik hier niet het
scenario neer als je tweede kind niet gezond blijkt te zijn of als er
iets anders naars gebeurt). Het kan zijn dat één van jullie een affaire
krijgt, in elk geval gaan jullie binnen afzienbare tijd scheiden. De
kinderen blijven bij jou (want, ja, "jij wilde ze zo nodig..."). Op een
dag vragen de kinderen aan jou waarom je eigenlijk met papa getrouwd
bent en of je ten tijde van de tweede zwangerschap eigenlijk niet al
wist dat er geen toekomst voor jullie zou zijn???
Is dat wat je je kinderen aan wil doen, enkel en alleen omdat jij je in
je hoofd gehaald hebt dat je een tweede kind wilt, en wel NU?
Lees je eigen reactie eens terug.
Als je zegt, dan had ik niet zoveel 'geïnvesteerd', zeg je toch
eigenlijk dat je dingen over je kant hebt laten gaan, dat je je eigen
grenzen overschreden hebt? Was dat enkel en alleen omdat je deze man
nodig had omdat ie je kinderen ging leveren? Dat is toch geen basis???
Niet voor nu, maar al helemaal niet als je de tegenslagen van het leven
tegenkomt. Dat kun je toch niet maken?
Meid, word wakker. Je legt de problemen alleen maar bij je man, alsof
jij zelf in dit verhaal geen factor bent. Heel eerlijk, als ik jouw man
was, zou ik op deze manier ook absoluut GEEN tweede kind willen. Ik zou
graag een lieve, leuke, gezellige vrouw willen. Je zegt dat je van
niemand op aan kunt, maar.... jij was toch ook niet de drammerige,
chagrijnige vrouw, die je nu bent, toen hij destijds met jou trouwde
????
Ook al wil je man niet naar een therapeut, ga in godsnaam zelf. Vind
een antwoord op de vraag waarom je je in deze man vastgebeten hebt en of
er wel een toekomst is voor jullie beiden.
De belangrijkste vraag is: Wil je met hem oud worden? En als jullie daar
allebei volmondig 'JA', op zeggen, dan is de vraag hoe gaan jullie de
toekomst dan invullen. Dat kan met een tweede kind zijn, maar dat hoeft
niet. In elk geval moet daar zekerheid en duidelijkheid over zijn
voordat jullie tot actie over kunnen gaan.
Je zegt dat iemand toch niet zomaar van mening kan veranderen? Ik zou
niet weten waarom niet. Het leven kan je toch nieuwe inzichten geven?
En daar passen soms toch andere gedachten bij? Ik vind dat je erg weinig
respect kunt opbrengen voor je man. Je wilt hem helemaal niet snappen.
Als een verwende meid, wil jij maar één ding horen en dat is: ""Goed,
jij je zin, we gaan voor een tweede..."
Dat je weinig begrip voor een ander kunt opbrengen, blijkt ook uit je
reactie naar Alexandra. Jij vindt namelijk dat zij zich gezegend moet
voelen met twee kinderen en dat terwijl ze eigenlijk wel een derde had
gewild. Zou Alexandra dan geen verdriet hebben gehad van het feit dat
er geen derde komt? Zou dat wezenlijk anders zijn dan het verdriet dat
jij nu hebt?
Ik voel echt plaatsvervangende schaamte voor al die vrouwen die meelezen
en nu denken: "Meid, je moet je gezegend voelen met één kind." Je hebt
er geen flauw benul van hoe rauw de pijn van ongewenste kinderloosheid
is, je hebt werkelijk geen enkel idee.
Waarom ik zo kalm blijf? Omdat helemaal niets de moeite waard is om mijn
geluk met mijn dochter en mijn man in de weg te staan, zelfs niet de
wens voor een tweede. Ik ben wat dat betreft door het leven heel wijs
geworden. Wat dat betreft is het soms zinnig om enorme dieptepunten te
kennen. Dan weet je weer wat je hebt en dat je je sowieso gezegend moet
voelen.
Get yourself together !!
--
Dankzij uw gift kan dit forum blijven bestaan.
Heeft een antwoord u dus geholpen, maak dan eens een bijdrage over op
bankrekening 46.61.99.392 t.n.v. Stichting Eurydice te Wijdewormer (NL).
Elke bijdrage, hoe klein ook, wordt enorm gewaardeerd !!!
Groeten, Cecile
http://europe.obgyn.net/nederland/default.asp?page=/nederland/Forum/wieiswie#Cecile
gebruik wanneer onderzoek tot slechts het vrouwengezondheids forum moet beperken...
List Requests to vrouwengezondheid-request@obgyn.net
Last Updated Thu Oct 2 05:42:39 2008
![[ VrouwenGezondheid Forum ]](../VG_logo.gif){kind=logo}