Re: 14 weken, angst
From: Redactie (anonymous@obgyn.net)
Mon Oct 31 14:35:14 2005
Hoi Ingrid,
ik kan me je angst voor een deel voorstellen. Ook zie ik dat je heel veel
beren op je weg ziet... en daardoor een hele kudde. Dat doet angst....
Enige zinnige wat ik zou kunnen zeggen waar je wat aan hebt is richting het
zweverige (lees spiritueel) .... draai je angst om.... je mag het kindje
TOCH bij je houden!!! Je had weeen.. het kindje zit er! Het ging er niet
uit, het verliet je toch niet... kennelijk is dat niet de bedoeling. Je bent
dus heel erg sterk!
Weet ook een beetje dat de hormonen je door je lijf gieren en dat je
daardoor ook gevoeliger bent voor dit soort zaken. Ik ben nadat ik moeder
ben geworden ook veel gevoeliger geworden.... kinderen zijn geweldig, maar
brengen ook altijd zorgen met zich mee... en dat kan je zo belastend maken
als je zelf wilt. Relativeren is dan het toverwoord. (altijd zorgen: als er
iets is maak je je zorgen, is er niets maak je je ook zorgen, want je wilt
dat zo houden...)
Hoe het uiteindelijk allemaal gaat worden weet ik niet. Dat kan niemand
voorspellen. Maar probeer wat te relativeren. Ik snap dat de angst er is...
maar probeer je er niet zo naar te leven. Je maakt het jezelf dan heel
moeilijk.
Ik weet dat ik dit gemakkelijk opschrijf... maar trust me.... ik ben ergens
anders geweest waar de zorgen en angsten vreselijk zijn.... dus ik denk een
klein beetje te weten dat het mogelijk is je angsten en zorgen iets minder
de overhand te laten zijn. Probeer het ukje in je te koesteren en probeer
toch nog te genieten.
Heel veel succes en sterkte meis!
groetjes
Paula
-----Oorspronkelijk bericht-----
Van: anonymous@obgyn.net
[mailto:vrouwengezondheid@obgyn.net]Namens Ingrid
Verzonden: maandag 31 oktober 2005 21:12
Aan: Multiple recipients of list VROUWENGEZONDHEID
Onderwerp: 14 weken, angst
Ik ben haast 14 weken zwanger.
Met 5 weken miniem bloedverlies, echo gekregen ivm eerdere miskraam.
Niets te zien (wat natuurlijk kan zo vroeg). Tweede echo lege
vruchtzak, derde echo wel een vruchtje met kloppend hartje maar t hartje
klopte langzaam vond echoscopiste. De avond ervoor (twee weken na t
bloedverlies denk ik) had ik echt weeen. We gingen er dus vanuit dat t
kindje afgestoten zou worden.
Vierde echo alles goed. Aanvankelijk pure blijdschap, maar nu word ik
steeds banger. Want waarom bloedde ik? En waarom probeerde mijn lichaam
het vruchtje uit te stoten? Ik ben nu zo bang dat t kind, op welke
manier dan ook, gehandicapt is, dat t dus eigenlijk had moeten sterven
toen. Heel mijn plezier in de zwangerschap is haast weg. De vk zegt
dat t niets hoeft te betekenen. Dat begrijp ik opzich wel, maar ja, wat
moet ze dan zeggen!?! Ze kan niet geruststellen, dus waarom ongeruster
maken terwijl er niets zinnigs over te zeggen is? Niemand heeft een
soortgelijke ervaring, dus daar put ik ook niets uit. Iedereen die dit
soort weeen heeft, verliest t kind ook.... Iemand hier misschien iets
zinnigs te zeggen hierover?
gebruik wanneer onderzoek tot slechts het vrouwengezondheids forum moet beperken...
List Requests to vrouwengezondheid-request@obgyn.net
Last Updated Mon Nov 2 05:54:54 2009