Re: Ik word helemaal gek!
From: Lou (anonymous@obgyn.net)
Tue Mar 29 14:27:23 2005
Lieve Cleo,
wilde je toch nog even heel hartelijk feliciteren met de geboorte van je
derde kindje!! Jongen of meisje? Ik weet nog dat je wel eens op een
bericht van mij gereageerd hebt in het verleden en wat fijn om te horen
dat jij ook nog een gezond kindje hebt gekregen.
Verder vind ik jouw advies om een eigen kamer te vragen heel goed! Ik
wou dat ik daaraan gedacht had! Alhoewel ik eerlijk moet zeggen dat de
eerste tijd met mijn kindje ik alleen maar een diep geluk voelde. Het
verdriet kwam later pas. Maar toch had ik best graag die eerste uren
alleen willen beleven, dus ik zou daar achteraf gezien zeker om hebben
willen vragen.
Dus Eefje, doe er je voordeel mee ;-). Laat je nog eens weten hoe het
gaat? Heel veel sterkte meid, het is niet niks!!!
Lou
At Tue, 29 Mar 2005, Cleo wrote:
>
>Lieve Eefje,
>
>Onze oudste dochter is ook onverwachts overleden, direct na de
>bevalling, terwijl er tijdens de zwangerschap en bevalling ook geen
>tekenen waren dat er iets mis was. Tot het allerlaatste moment was
>alles goed en voelde ik zelf, toen ze bij me werd gelegd, dat het mis
>was.
>
>We weten beiden dat dit een immens verdriet is en dat de pijn
>onbeschrijflijk is. Alles is anders geworden in het leven.
>
>Ik ben zelf net terug uit het ziekenhuis van een geplande keizersnede
>van ons 3e kindje (donderdag geboren) en herken de angst die je
>beschrijft. Onze tweede is 13 maanden na het overlijden van onze
>dochter geboren. We hebben nu 3 kindjes, maar we mogen er voor 2
>zorgen.
>
>Hoe verder je komt, hoe angstiger je wordt dat het weer gebeurt. Niemand
>kan die angst wegnemen, maar regelmatige controles (om de week of om de
>2 weken, dat is voor iedereen anders - 3 weken vind ik wel erg lang...)
>kunnen je iets meer rust geven. Ik heb deze keer gekozen voor een
>geplande keizersnede. Deze is met 37 1/2 week gedaan. Is het zeker dat
>deze bij jou bij 39 weken wordt gedaan? Ik vind dat nogal laat, volgens
>mij is het gebruikelijk om deze in te plannen rond de 38 weken om te
>voorkomen dat de bevalling op gang komt. Is natuurlijk wel afhankelijk
>van de groei van je kindje.
>
>Ja, hoe ben ik die tijd doorgekomen? Ik heb lang doorgewerkt, maar deed
>dit omdat ik het op mijn werk erg naar mijn zin heb. Ik wilde ook
>voorkomen dat ik thuis ging zitten piekeren. Aan de andere kant, als ik
>de situatie op je werk lees, geeft dat wellicht nog meer spanningen.
>
>De controles gaven me dus meer rust, ook al is die van tijdelijke aard,
>als je deze iedere week/2weken hebt, is dit toch anders dan om de 3
>weken. Ik heb de bevalling ook goed doorgesproken met de gynaecoloog
>(rond 32 weken). Ander punt dat ik zelf heel belangrijk vond was dat ik
>na de bevalling een kamer alleen had. Ik wist dat er naast het geluk
>ook heel veel verdriet zou zijn en ik wilde graag alleen zijn op een
>kamer. Dat is heel persoonlijk natuurlijk. Ik heb erom gevraagd en ze
>hebben het voor me geregeld.
>
>Ik wens je heel veel kracht de komende weken. Geef bij je gyn aan wat
>je zelf wilt en volg je gevoel. Voel jezelf niet 'lastig' of
>'veeleisend'. Je hebt zoveel meegemaakt, je hebt recht op het kleine
>beetje rust dat zij je kunnen geven (een keer een extra echo, een extra
>controle als je erg bang bent). Ik hoop dat je over een paar weken een
>levend, gezond kindje in je armen kunt sluiten.
>
>Laat je nog iets van je horen?
>
>Liefs van Cleo
>
>>Hallo, even m'n hart luchten:
>>Ik ben nu 30 weken, en weet soms niet hoe ik het uit moet houden tot 39
>>(krijg een geplande keizersnee). Nog twee hele maanden!
>>Mijn vorige kindje overleed tijdens de bevalling, plotseling en zonder
>>dat een oorzaak werd gevonden. Ik ben bang dat het nu weer ieder moment
>>kan gebeuren, en dit gevoel wordt sterker naarmate de eindstreep meer in
>>zicht komt. Ik kan het meestal redelijk onder controle houden, maar als
>>ik mijn kind een uur niet voel begin ik onrustig te worden. Als ik haar
>>een dag wat minder vaak of heftig voel dan normaal, krijg ik last van
>>lichte paniek. Ik kan het iedere keer nog weg redeneren, maar dat wordt
>>steeds moeilijker. Er is op dit moment geen medische reden voor angst
>>en onzekerheid, maar de vorige keer ging ook alles perfect, tot het
>>allerlaatste moment...
>>Op mijn werk kan ik me amper concentreren, maar ik moet er ook niet aan
>>denken om hele dagen thuis te zitten piekeren. Sowieso houdt mijn werk
>>me erg bezig want ik word wegens bezuinigingen waarschijnlijk niet
>>vervangen. Mijn verantwoordelijkheidsgevoel maakt dat ik me min of meer
>>gedwongen voel door te gaan tot de laatste snik. Maar dat terzijde.
>>Ik ga nu eens in de drie weken naar de gyn. Dat redde ik net, maar
>>misschien moet ik maar naar eens in de twee weken gaan? De insteek van
>>de gyn was steeds "het is een hele normale zwangerschap en zo gaan we er
>>ook mee om". Heel goed vind ik, maar ik trek het nu niet meer!
>>Wie heeft ervaring met zo’n extra spannende zwangerschap? En hoe hebben
>>anderen het “overleefd”?
>>groetjes, Eefje
gebruik wanneer onderzoek tot slechts het vrouwengezondheids forum moet beperken...
List Requests to vrouwengezondheid-request@obgyn.net
Last Updated Tue Sep 2 05:47:10 2008
![[ VrouwenGezondheid Forum ]](../VG_logo.gif){kind=logo}