![[ VrouwenGezondheid Forum ]](../VG_logo.gif)
Indicatie voor keizersnee?
From: eefje (anonymous@obgyn.net)
Mon Jan 31 08:22:18 2005
Hallo allemaal,
Ik ben 22 weken zwanger en ben regelmatig aan het "spoken" over de
bevalling. Ik ben bang dat ik echt niet durf.
Mijn eerste bevalling was crisis: met 6/7 cm ontsluiting al zware
persdrang, waartegen ik nog een paar uur moest knokken, want mocht perse
niet persen. Vanaf 7/8 cm kelderende harttonen na de wee en halsoverkop
naar het zh, waar mijn dochter (inmiddels 9 cm ontsluiting en meer ging
het ws niet worden want ze lag niet goed)zonder pardon met de vacuumpomp
naar buiten werd getrokken.
Het was goed afgelopen, en ondanks dat het zwaar was, had ik het goed en
geconcentreerd volgehouden. Ik ging dus met "frisse" moed de tweede
bevalling in, hopend op een wat vlotter verloop. Het duurde echter
minstens net zo lang en was pijnlijker. Weer persdrang vanaf 7 cm. Ik
was duizelig van het paniek-puffen. Drie uur later mocht ik pas persen,
maar de baby zat muurvast. Ik zou naar het ziekenhuis gaan en ze wilden
me nog even een beetje "opfrissen" van onder. Terwijl ik even op mijn
zij lag, voelde ik mijn kind tijdens de persweeën ineens naar beneden
zakken. Na 10 minuten werd ze toch thuis geboren, met Apgar 0. Ze deed
helemaal niks: was bleek, slap, geen hartslag, geen enkele reactie.
Reanimatie mocht niet baten. Een zeer traumatisch verloop dus. Er is
bij uitgebreide obductie nooit een oorzaak gevonden. We weten alleen
dat het een plotselinge dood is geweest, dus geen langzaam dalende
hartslag ofzo.
Ik wilde graag nog een kind. Na een half jaar kon ik weer enigszins
naar "de bevalling" kijken, gewoon om te zien dat het ook goed kan gaan.
Na een jaar was ik weer zwanger. Het is een vreselijk spannende
zwangerschap en dat zal het tot het einde toe blijven. Ik heb de angst
over het algemeen redelijk onder controle.
Maar als ik aan de bevalling denk, herbeleef ik meteen de vorige. En
als ik me voorstel dat ik weer moet persen, raak ik in paniek. Ik druk
het weg, probeer er niet aan te denken. Maar als ik er aan denk komt er
een soort trein op gang die zich niet meer laat stoppen. Dit eindigt
steeds in enorme huilbuien.
Ik heb natuurlijk een medische indicatie. Ik krijg continue
hartslagmonitoring en iedereen staat klaar om in te grijpen als er iets
mis mocht gaan. Maar in mijn fantasie gaat het dus altijd mis...
Mijn vraag is: kan zoiets een indicatie voor een keizersnee betekenen?
Ik weet dat dat ook geen sinecure is. Ik heb nog nooit een operatie
gehad en vind het een akelig idee, maar toch. Bevallen is echt het
ergste wat ik me voor kan stellen nu. Je moet een bevalling enigszins
optimistisch, met vertrouwen ingaan. Ik ben bang dat alleen mijn angst
al een negatieve invloed op het verloop kan hebben. En zo draai ik dus
in een kringetje rond.
Ik weet het, ik moet dit met mijn gyn bespreken. Maar ik heb een vrij
acute behoefte het even voor te leggen. Is er iemand die ervaring heeft
met zoiets? Of weet hoe er doorgaans wordt gehandeld in zo'n situatie?
groetjes, eefje
gebruik wanneer onderzoek tot slechts het vrouwengezondheids forum moet beperken...
List Requests to vrouwengezondheid-request@obgyn.net
Last Updated Thu Oct 2 05:33:52 2008
|
|
