Re: zorgen maken en vruchtbaarheid
From: Cecile (anonymous@obgyn.net)
Tue Jun 29 13:18:08 2004
>Cecile,
>
>Natuurlijk allereerst van harte proficiat met je zwangerschap. Na
>zoveel tijd, pijn en verdriet heb je het ook verdiend!
>Wat ik me afvraag en ik hoop dat je het niet erg vind om te antwoorden,
>is hoe je de keus hebt gemaakt om te beginnen met alle behandelingen. Ik
>zelf denk er de laatste tijd vaak aan. Als ik over een paar maanden nog
>niet zwanger ben
>dan mag ik terug naar de gyn en krijg ik een laatste onderzoek de
>laparoscopie. Als er niets gevonden wordt, wat zeer waarschijnlijk is,
>wat dan?? Wanneer gaat men over tot behandelingen? Hoe maak je de keus
>om wel de molen in te gaan of om de natuur zijn gang te laten gaan?
>Zoals bij jou zie je dat doorgaan loont! Hoe heb jij de kracht gehad en
>de hoop gehouden tijdens al die keren dat het tijdens de behandelingen
>misging??
>Ik heb er respect voor hoor!
>Bedankt alvast voor het beantwoorden van deze vragen en verder hele
>fijne maanden gewenst met als resultaat een wolk van een baby.
>
>Groetjes, Karin
Beste Karin,
Poeh, ik kan er wel een boek over schrijven.
Allereerst denk ik dat het voor iedereen die een jaar serieus bezig is
(dus met het timen van seks enzo), naar de huisarts moet gaan en de
meest basale testen moet laten doen. Je weet tenslotte nooit wat daar
uit komt. Om maar wat te noemen, één op de vijf vrouwen heeft ooit
Chlamydia gehad en heeft misschien daardoor wel
vruchtbaarheidsproblemen.
Wij werden vrij snel doorgestuurd naar het ziekenhuis, omdat we,
godzijdank, een huisarts hadden die zelf geen kinderen had kunnen
krijgen. Eigenlijk was alles goed behalve de samenlevingstest. Die was
bij herhaling negatief. Nou hoeft dat niks te zeggen, maar dat was wel
de reden om met IUIs te starten. Nou, dan denk je bij de eerste
behandeling: nu word ik dus zwanger, hè, en val je van heel hoog naar
beneden als dat niet zo is. Maar goed, je pept jezelf op en je gaat er
weer voor. Na 3 gewone IUIs kreeg ik er hormonen bij, met als doel om
twee eicellen te laten groeien, zodat we ook dubbele kans hadden. Die
hormonen moest ik spuiten en dat is best eng. Alles ging goed, maar ook
nu na 3 behandelingen was ik niet zwanger.
Tja, dan kom je vanzelf in aanmerking voor IVF. Ik voelde me steeds
zo'n vrouw uit de Libelle, maar ik had alleen verhalen gelezen van
vrouwen die IVF hadden gedaan en zo toch nog een kindje hadden gekregen.
Eind goed, al goed. Nu was ik ineens zo'n vrouw en het was nog maar erg
onzeker of ik hier wel zwanger door zou raken. Puur medisch gezien, was
de stap van IUI met hormonen naar IVF niet eens zo groot. Het enige
verschil was dat ik langer hormonen moest gebruiken, dat ze veel meer
eicellen kweekten en dat ze die uit mijn eierstokken haalden.
Tja, dat er geen bevruchting ontstond, was echt vreselijk. Je houdt er
best rekening mee dat je niet zwanger raakt, maar dat het in het lab al
mis gaat, dat kwam echt heel hard aan. Tegelijkertijd gaf het voor ons
gevoel een antwoord op de vraag waarom het spontaan nooit gelukt was.
Gelukkig stelde onze gynaecologe voor om verder te gaan met ICSI. Ik
had mezelf niet nog een keer kunnen oppeppen voor IVF, te bang voor nog
zo'n klap. Het verschil tussen IVF en ICSI was voor mij niet merkbaar.
Alleen in het lab hebben ze meer werk met ICSI dan met IVF. Er zitten
wel wat nadelen aan, want daar waar bij IVF de natuur nog een selectie
maakt, wordt dat bij ICSI helemaal overgeslagen en de selectie wordt
door de laborante gedaan. Ik had wel het gevoel voor God te spelen,
maar tegelijkertijd was onze wens zo groot en de risico's ook weer niet
zo enorm, dat we er toch voor wilden gaan. Je begrijpt dat de dagen
tussen de punctie en het telefoontje over wel of geen bevruchting echt
verschrikkelijk waren. Des te groter was de vreugde toen er wel twee
embryo's waren ontstaan (ook teleurstelling, want 2 embryo's op 12
eicellen was wel een erg slechte score). Zover waren we in elk geval
nog nooit gekomen. We kozen om er één terug te laten plaatsen en
zowaar, de andere bleek goed genoeg om in te vriezen. Die ene bleef
niet zitten.
Nou, de volgende ICSI zou in juni plaatsvinden en ter overbrugging van
de tijd zouden we die ingevroren embryo terug laten plaatsen (als ie
tenminste goed zou ontdooien). Ik geloofde er helemaal niet in. Ik was
zelfs pissig toen ik niet ongesteld werd, in de heilige overtuiging dat
ik eerst hoop zou krijgen en vervolgens toch ongesteld zou worden.
Uiteindelijk deed ik toch een test, niet omdat ik dacht zwanger te zijn,
maar om een einde te maken aan de onzekerheid. Een plus, er stond een
plus. Ongelooflijk. We zijn er echt dagenlang van in shock
geweest..... Maar goed... inmiddels 16 weken zwanger.
Is er een keuze of je met behandelingen gaat beginnen? Tja, die is er
natuurlijk. Tegelijkertijd denk je dat je met een simpele ingreep de
natuur misschien een handje kunt helpen en wil je die kans niet laten
liggen. En elke nieuwe behandeling is maar een heel klein stapje verder
dan de vorige behandeling. Als jouw laparoscopie goed is, neem ik aan
dat ze je naar huis sturen en dat je het minimaal nog een half jaar zelf
moet proberen. Er blijft namelijk een goede kans dat je spontaan
zwanger raakt. 80% raakt zwanger in het eerste jaar en zo'n 10% in het
jaar daarna. Als je na dat (half) jaar nog niet zwanger bent, kom je in
aanmerking voor IVF. Het voordeel van IVF is dat ze eindelijk een
antwoord krijgen op een aantal vragen, namelijk hoe de eicellen eruit
zien, of de zaadcellen die eicellen wel bevruchten, of er celdeling
plaatsvindt en of die embryo's er dan mooi uitzien. Dat is nog steeds
geen garantie dat je ook daadwerkelijk zwanger raakt.
Toen de ICSI mislukt was, hebben we elkaar eens goed aangekeken en ons
afgevraagd hoelang we dit nog vol gingen houden. Je merkt dat je een
rugzak van 10 kilo met je meesleept en al die behandelingen en
teleurstellingen laten hun sporen na. Je bent niet meer zo
veerkrachtig. Omstebeurt wilden we de handdoek in de ring gooien, maar
uiteindelijk vonden we dat we zo'n beslissing niet op een emotioneel
moment (net na een mislukte behandeling) moesten nemen, maar op een
moment dat we het ook rationeel konden bekijken. En puur rationeel was
deze ICSI onze eerste echte kans. Het zou een beetje jammer zijn van
het hele voortraject als we er nu al meteen mee zouden kappen. We
spraken toen af dat we op dat moment nog geen uitspraak zouden doen over
hoeveel pogingen we nog zouden ondernemen, maar dat we dat elke keer
opnieuw zouden bekijken. Tja,... het bleek niet meer nodig...
Of laat je de natuur zijn gang gaan? Tja, ik heb het zelf altijd prettig
gevonden om geholpen te worden door de medische wereld. Had ik in elk
geval het gevoel dat er wat aan gedaan werd. Ik kon mij er niet bij
neerleggen dat ik misschien geen kinderen zou krijgen en wilde in elk
geval alles geprobeerd hebben. Is dat iets om respect voor te hebben?
Ik weet het niet. Je stapt op de trein en het is misschien wel veel
moediger om er af te stappen.
Je weet van te voren niet of je zwanger raakt. Maar in mijn ogen
loonden die behandelingen sowieso de moeite, zelfs al zou ik niet
zwanger zijn geraakt. Ik wist dan in elk geval dat wij er het maximale
aan gedaan hadden en voor mijn gevoel zou het dan gemakkelijker zijn om
te accepteren dat we kinderloos bleven. Uiteindelijk ligt er een groot
gedeelte niet in onze handen maar in die van Moeder Natuur. Dat is
wreed, maar het is niet anders.
Waar ik de kracht vandaan haalde? Ach, als je wens maar groot genoeg is,
dan vind je die elke keer wel weer. Het is moediger om te stoppen met
behandelen en te accepteren dat je kinderloos blijft. En hoop? Met elke
mislukte behandeling verlies je een beetje hoop maar daar krijg je
realisme voor terug. Eerst vond ik de gedachte kinderloos te blijven
onverteerbaar, maar hoe verder je in het traject komt, hoe dichterbij
dat beeld komt voor de toekomst en daar ga je dan vanzelf over nadenken
en stukje bij beetje aan wennen.
Ik heb het al vaker geschreven, maar dit traject heeft mij ook enorm
veel gebracht. Dat zeg ik niet nu ik zwanger ben, hoor, maar dat heb ik
altijd gezegd. Ik ben helemaal geen zweverig type, hoor, maar als je
het zo niet kunt bekijken, dan is zo'n traject alleen maar ellendig en
negatief. Ik heb zoveel geleerd over mezelf. Ik heb geleerd dat pijn
en verdriet heel eenzaam zijn en dat niemand je echt kan helpen en dat
het enige dat je kan doen is, je overgeven aan dat gevoel, het een paar
dagen flink voelen en dan zie je dat het vanzelf afneemt. Als je het
moeilijk hebt, moet je goed voor jezelf zorgen en goed luisteren naar de
behoeften die je eigenlijk hebt (slapen, chocola eten, je voorbestemde
babykamer omtoveren in een ultramoderne fitnessruimte, nieuwe kleren,
niet op kraamvisite gaan, kinderfeestjes overslaan, maakt niet uit.
Gewoon goed voor jezelf zorgen). Ik heb ook geleerd om te genieten van
het moment en je niet bij voorbaat zorgen te maken over de toekomst. Dat
vreet energie en het lost helemaal niks op. Als de toekomst shit voor
je in petto heeft, kun je je daar toch niet op voorbereiden en heb je
dan nog genoeg tijd om er over na te denken. Ik heb ook geleerd dat je
op een heleboel dingen geen invloed hebt en dat je op dat soort hopeloze
momenten moet vertrouwen op de kracht die je hebt om met
teleurstellingen om te gaan. Dat is dan namelijk het sterkste dat je
bezit.
Wat mij enorm heeft geholpen, zijn de contacten met lotgenotes op
http://www.freya.nl (Berichtenboek) en op http://www.vruchtbaarheid.org (ik heb
geschreven bij forum IUI en IVF/ICSI, maar jij zou eens kunnen kijken
bij de Niet-Ongiclub). Die herkenning is goud waard. Naast de
praktische tips krijg je zoveel emotionele ondersteuning. Wat mij
anderzijds geholpen heeft, is alles lezen wat los en vast zat over
vruchtbaarheidsproblemen. Mijn manier om controle te krijgen terwijl ik
helemaal nergens meer controle over had. Daarom schrijf ik hier ook zo
fanatiek. Ik heb nooit geweten hoeveel vrouwen mijn 'story' volgden,
totdat ik zwanger raakte. Ik kreeg zo ongelooflijk veel hartverwarmende
reacties. Ik heb begrepen dat jij bij http://www.9maanden.com schrijft. Ik
hoor daar meer vrouwen over !!!
Karin, probeer niet te ver vooruit te denken. Het kan natuurlijk heel
goed dat je gewoon volgende maand ineens zwanger bent. Dat zeg ik niet
om je valse hoop te geven, maar omdat het realiteit is. Je weet het
gewoon niet. Leef bij het moment. En als je weer ongesteld bent
geworden, huil, baal, schreeuw, want je hebt er recht op. Je zult zien
dat het oplucht omdaar niet tegen te vechten, maar om het gewoon even te
voelen. Schakel al die rationele gedachten maar even uit ("Volgende
keer beter", "Huilen lost toch niks op", "Als ik dat verdriet toelaat,
zak ik in een put waar ik nooit meer uitkom.")
Jeetje, het is een hele lange reactie geworden. Ik hoop dat je er wat
aan hebt. Je mag me natuurlijk ook altijd mailen.
Take care !!!
--
Groeten, Cecile
http://europe.obgyn.net/nederland/default.asp?page=/nederland/Forum/wieiswie#Cecile
gebruik wanneer onderzoek tot slechts het vrouwengezondheids forum moet beperken...
List Requests to vrouwengezondheid-request@obgyn.net
Last Updated Wed Dec 2 05:44:26 2009
![[ VrouwenGezondheid Forum ]](../VG_logo.gif){kind=logo}