Re: weer zwanger na EUG -> voor Renate
From: Anja (anonymous@obgyn.net)
Sun Dec 7 12:51:08 2003
Hoi Renate!
Ik heb net een lang verhaal geschreven en nu is het weer verdwenen..!
Arggh!
Oké, ik begin gewoon weer opnieuw...
Ik kan me voorstellen dat jullie roze wolk nu een donker randje heeft,
geen zorgeloze zwangerschap meer... Ik zou dat net zo voelen, hoor. Dat
is heel natuurlijk - ookal vind ik dat je er heel goed mee omgaat.
Mijn gyn heeft heel erg zijn best gedaan om mijn linkereileider te
sparen. Hij is meer dan 1,5 uur bezig geweest. Hij vroeg voor de
operatie of we écht meer kindjes wilden en toen ik zei dat we dat erg
graag wilden, heeft hij al die moeite gedaan. Zijn reden is dat mocht
ik problemen krijgen met zwanger raken dan zou hij die eileider kunnen
"repareren".
Ook bij ons was het niet de 1e zwangerschap: wij hebben 2 dochters van 5
en 3 jaar.
Je vroeg hoe wij erachter kwamen...Dat is een héél lang verhaal! Ik was
7 weken zwanger toen wij naar Egypte op vakantie gingen. Ik verloor
bloed en was daarvoor naar de huisarts geweest. Hij checkte mijn
baarmoedermond en die was vergroot (zwanger!) en gesloten (geen
miskraam). Dus gingen wij lekker op vakantie. Daar kreeg ik
afschuwelijke krampen en het bloedverlies werd hevig. Ik kon niet meer
lopen en de dokter werd door het hotel gebeld. Ik moest direkt naar het
zkhs. Op de echo was dus geen hartslag te vinden en vanwege de andere
symptomen dacht die arts dat ik een miskraam gehad had. Hij heeft me
onder algehele narcose gecuretteerd, een afschuwelijke ervaring in een
Arabisch land... Na één dag mocht ik terug naar het hotel. Erg
verdrietig hebben we de vakantie voortgezet. We hadden daar besloten om
onze familie niet in te lichten, want het was toch al gebeurd en ze
wisten niet van onze kinderwens. (krijg je alleen maar lastige
vragen..)
Thuis in Holland bleef de buikpijn aanhouden. Na het fietsen króóp ik
over de vloer van de pijn. De huisarts zei (telefonisch) dat ik maar
sterkere pijnstillers moest nemen. Mijn man kwam thuis en wilde perse
naar het zkhs. Daar kreeg ik een echo en er was niets te zien. Maar na
het bloedprikken was mijn HCG 1200, veel te hoog... Dus de volgende dag
een kijkoperatie met het vermoeden van een bbmz, dat hebben ze van
tevoren verteld. Ik was heel verdrietig dat ik dus tóch nog zwanger was
al die tijd (na de miskraam), maar dat ik het niet mocht houden... En
de onduidelijkheid over een tweeling...
Het vervelende van dit verhaal was ook nog eens dat ik in quarantaine
lag vanwege mijn Egyptische avontuur. Er kwam bijna niemand op mijn
kamer, omdat ze zich eerst een kwartier moesten verkleden. (Ook mijn
man en kinderen moesten zich zo aankleden.)Na 5 dagen opname mocht ik
weer naar huis en kwam familie in huis om voor ons te zorgen. Dus we
hebben uiteindelijk toch de familie ingelicht vanwege deze serieuze
operatie en we hadden hulp nodig in huis!
Onze kindjes hebben er erg onder geleden, want ze wisten niet dat ik
zwanger was (nog te vroeg) en ze misten mamma heel erg. De oudste had
bedacht dat de buikpijn kwam van het snorkelen in de zee, dat ik teveel
zout water ingeslikt had... Dat hebben we zo gelaten. Maar ze vangen
toch ook nog genoeg op uit gesprekken etc.
Hoe heb jij dat gedaan met jullie dochtertje? Hoe oud is ze? Wist ze dat
je zwanger was??
Vind jij het niet moeilijk om er met 'vreemden' over te praten?
Bijvoorbeeld op het schoolplein...ik zeg dan alleen dat ik een
buikoperatie ondergaan heb. Als ze verder vragen zeg ik dat ik zelf nog
moet verwerken en er nog niet over wil praten. Soms zijn mensen heel
brutaal: Hebben ze alles bij je weggehaald??
Dan sta ik met mijn mond open te kijken! Hoe durven ze!
Hoe ga jij daar mee om? Het lijkt me makkelijker als je weer zwanger
bent om het dan achteraf te vertellen.
Sterkte met het aftellen tot je volgende bezoek bij de verloskundige!
Het gaat vast allemaal goed!
Liefs, Anja
gebruik wanneer onderzoek tot slechts het vrouwengezondheids forum moet beperken...
List Requests to vrouwengezondheid-request@obgyn.net
Last Updated Mon Nov 2 05:45:47 2009