![[ VrouwenGezondheid Forum ]](../VG_logo.gif)
reactie van Melissa aan de forumbezoekers en Dr. Van der Slikke
From: melissa (anonymous@obgyn.net)
Sun Aug 31 09:01:11 2003
At Tue, 26 Aug 2003, Claudia wrote:
>
>Nee dat is een eerder bericht van Witte wat ze aan mij schreef.
>Melissa reageerde juist weer op deze berichten.
>Ik hoop dat het bericht van Witte alsnog boven water komt.
>Ik had (eer)gisteren berichten gestuurd en die zag ik vandaag pas binnen
>komen.
>
>Groetjes Claud
>
>> Is onderstaand berichtje het berichtje dat je niet meer terug kon
>> vinden? Het is te vinden bij het berichtje dat door Melissa is gepost.
>>
>> Verschrikkelijk, de verhalen over overlijden van kinderen. Wij zijn in
>> juli 2002 na een zwangerschap van 42 weken onze dochter verloren na een
>> bevalling die erg veel lijkt op die van Melissa. Echter bij ons is na
>> obductie gebleken dat zij een zeer ernstige, mysterieuze infectie van de
>> longetjes had. De kans wordt geschat op < 200.000. Een vriendin van me
>> is een maand voor ons haar zoontje verloren, ook door medische
>> nalatigheid. Wij hebben elkaar ontmoet door onze kinderen en vinden nog
>> altijd erg veel steun bij elkaar.
>>
>> Melissa: klopt het dat je dochtertje op 14 augustus 2003 geboren is? De
>> reden dat ik dit vraag is dat ik me verbaasde dat je de uitslag van de
>> obductie al had. Bij ons duurde dit 10 weken.
>>
>> Ik ben 2 weken geleden bevallen van een gezonde zoon. De zwangerschap
>> was spannend, dat hoef ik jullie niet uit te leggen, je blijft bang tot
>> het laatste moment.Ik ben heel erg goed begeleid door mijn gynaecoloog.
>> Het verdriet om onze dochter blijft en doet pijn. De lege plek blijft,
>> ook al denken mensen die het niet hebben meegemaakt daar vaak anders
>> over, maar ons zoontje heeft een nieuwe plek gecreeerd, die hoop en
>> liefde geeft.
>>
>> Ik vertel jullie dit verhaal omdat, zoals Witte zegt, de meeste
>> zwangerschappen wel goed gaan en ik hoop dat jullie hier troost en
>> kracht uit kunnen putten.
>>
>> Cleo
>>
>> >>>Hallo Claudia,
>> >>
>> >>Bedankt voor je berichtje.
>> >>Inderdaad, het is niet alleen rozegeur en maneschijn.
>> >>Ik denk wel dat jij één van de weinige mensen zijn die meer willen weten
>> >>over oorzaken van doodgeboorte. Voor de meeste mensen is het zo
>> >>afschrikwekkend (en daar hebben ze gelijk in), dat ze het niet willen
>> >>weten. En om eerlijk te zijn, ik wou het ook niet weten. Ondertussen
>> >>heb ik al met verschillende lotgenoten contact gehad en er zijn zoveel
>> >>mogelijke oorzaken dat je er soms van verschiet. Toch blijft
>> >>doodgeboorte iets dat percentgewijs niet zoveel voorkomt, de medische
>> >>wetenschap is al zoveel vooruit!
>> >>Over miskramen heb ik wel veel gelezen tijdens mijn zwangerschap, maar
>> >>dit is dan ook omdat ik er al 2 had voor de zwangerschap van Rebecca.
>> >>Wat voor mij een volgende zwangerschap gaat geven, dat weet ik nog niet.
>> >>Maar ik hoop dat ik niet te veel angst ga hebben, vooral omdat Rebecca's
>> >>dood nutteloos was, ze was perfect in orde! (ze is gestorven door
>> >>medische nalatigheid) Dus bang dat er iets aan mijn volgend kindje zou
>> >>zijn, hoef ik niet te hebben.
>> >>Wat het voorbereid zijn, daar heb je gelijk in. Op zoiets kun je je
>> >>niet voorbereiden. Trouwens, als je daarop doemdenkt, hoe kun je dan
>> >>nog genieten van je zwangerschap?
>> >>Ik heb 9 prachtige maanden gehad en die kunnen ze me niet afnemen. Zo
>> >>een zwangerschap wens ik iedereen toe (alleen met een ander resultaat).
>> >>Dus mensen, zo wil dan ook afsluiten, geniet van jullie (toekomstige)
>> >>zwangerschap en maak je niet te veel zorgen, het grootste deel van de
>> >>zwangerschappen monden WEL uit in een schreeuwend hoopje geluk.
>> >>Nog veel geluk!
>> >>Liefs, Witte
>> >>
>> >>>Hoi Witte,
>> >>>
>> >>>Uiteraard weet ik niet of dit forum inderdaad wel de plaats is voor
>> >>>lotgenoten, maar ik denk dat je op dit forum een onderwerp als dit
>zeker
>> >>>niet moet ontwijken.
>> >>>Ook dit hoort erbij en iedereen die zwanger wil worden of zwanger is,
>weet
>> >>>dat een zwangerschap niet altijd zorgeloos hoeft te zijn, dat het dus
>ook
>> >>>anders kan gaan.
>> >>>En zeker voor de vrouwen die van een eerste kindje zwanger zijn denk ik
>dat
>> >>>het belangrijk is om ook te letten op andere signalen. Daarom zou ik
>het
>> >>>persoonlijk belangrijk vinden om ook jullie verhaal te horen/lezen.
>Moeders
>> >>>die een ingrijpende ervaring als dit hebben meegemaakt.
>> >>>
>> >>>Ik weet het nog uit de periode dat ik zwanger was van mijn dochter. Ik
>las
>> >>>alles wat los en vast zat, hield onderhand van dag tot dag bij wat er
>in
>> >>>mijn lichaam gebeurde en het liefst deed ik een zeer-verkorte cursus
>> >>>echoscopie om zo'n apparaat aan te schaffen en daar dag en nacht aan te
>> >>>liggen om dat wondertje te bekijken. Ik genoot intens van mijn
>zwangerschap
>> >
>> >Dag,
>> >
>> >14 augustus 2003 is mijn dochtertje tijdens het bevallen overleden.
>> >Zomaar, plotseling. Ik had al van begin af aan hevige weeën, om de 1,5
>> >minuut. Echt hevige weeën, maar de ontsluiting wou niet op gang komen.
>> >Twee keer naar het geboortehuis geweest, werden we teruggestuurd omdat
>> >ik nog maar 2 cm ontsluiting had, in 3,5 uur. De derde keer heeft de
>> >vroedvrouw mijn vliezen gebroken met 3 cm ontsluiting en kon ik daar
>> >blijven, wat ze wel erg lastig vonden, maar ik had zulke hevige weeën,
>> >ik hield het echt niet uit van de pijn. Bijna geen rustpauzes. En
>> >geloof me, ik ben echt niet kleinzerig. Heb daar zo'n vijf uur weeën
>> >weggepuft, echt een marteling, nog steeds om de 1,5 minuut, tenslotte
>> >werd ik naar het ziekenhuis gestuurd , omdat ik nog steeds maar een
>> >ontsluiting van 4 cm had en kindjes hartslag constant op 160 bleef,
>> >normaal moet het schommelen. Wij naar het ziekenhuis. Kom ik terecht
>> >in een verloskamer, werden we opgevangen door een nachtzuster die mij
>> >tot drie keer toe vertelde dat ik haar eerste patient was en dat ze
>> >zonder eerst overdracht te hebben gehad, gelijk aan het werk moest.
>> >Waarom ik dat moest weten, snap ik niet. Eigenlijk wel, ze moest direct
>> >werken, vond ze kennelijk niet leuk. Werd ik aan zo'n ctg scan gelegd,
>> >en ik maar nog steeds weeën wegpuffen. Mijn zusje die er bij was, vroeg
>> >of ik geen pijnstiller kon krijgen en wanneer de dokter een keer kwam
>> >kijken, we werden inmiddels doorgestuurd door het geboortehuis, dus er
>> >was spoed bij. Ja, de dokter kwam zo en zij wisten wel wat ze deden, ze
>> >moest m.a.w. haar mond dichthouden. Nu, 3 kwartier later kwam de
>> >arts-assistent, zegt ze, "o, je hebt al 6 cm ontsluiting, gaat de goede
>> >kant op. Omdat die band continue van mijn buik afgleed kreeg mijn
>> >kindje zo'n ding op haar hoofdje en werden er andere draden bij mij
>> >ingezet. Ondertussen verging ik van de pijn. Ik hield ook steeds de
>> >monitor in de gaten, de arts- assistent was inmiddels weg en de zuster
>> >deed rustig aan, op haar gemak alles, zoveel nochalance heb ik dus niet
>> >bijmekaar gezien. Ze hield de ctg ook niet in de gaten, dat deed ik! Ik
>> >zag op een gegeven moment kindjes hartslag omhoog vliegen naar 174, 178,
>> >200, 220. De zuster maar in en uitgaan, en af en toe puffend naast me,
>> >zonder dat ze naar me keek. Ging ze weer heen. Mijn zusje vroeg weer
>> >om een pijnstiller en ik kreeg een spuit in mijn been. Sorry maar, ik
>> >voelde de weeën nog in alle hevigheid. Toen ging de alarm van de ctg en
>> >mijn nichtje drukte op de alarmknop om de zuster te waarschuwen, komt ze
>> >eraan, zegt ze: waarom hebben jullie gedrukt ? Dat is een gevoelig
>> >apparaat, dat het af en toe piept is normaal, moet je gewoon op dat
>> >oranje knopje drukken. Terwijl we bij navraag bleek, dat als het ging
>> >piepen, dat er iets aan de hand is. Zegt ze: jullie moeten niet zo
>> >paniekerig doen, we houden in dat andere kamer alles op een monitor bij.
>> >Ja, ze gingen ondertussen koffie drinken, heeft mijn moeder gezien, dus
>> >die monitor werd niet continue in de gaten gehouden. Ondertussen, heb
>> >ik gezien dat het hartslag een paar keer wegviel en weer terugkwam. Mijn
>> >moeder die dus buiten zat te wachten, zag dat ze bij terugkomst van
>> >koffie drinken op de monitor keken en tegen elkaar hadden gezegd: o, het
>> >is te laat en dat ze naar mijn kamer snelden. Mijn moeder dacht dat ik
>> >in gevaar was. De arts-assistent kwam binnen en keek tussen mijn benen,
>> >instictief wist ik dat het met de vruchtwater niet goedzat. Door haar
>> >blik. Ze rende naar de telefoon en belde de gynacoloog die thuis zat,
>> >want hij had om 10:00 zijn dienst erop zitten. Er is nog 2 keer naar
>> >hem gebeld eer hij kwam. Drie kwartier later kwam ie aankakken, er werd
>> >een bed klaargelegd, ik zou mischien naar de ok moeten voor keizersnee,
>> >maar de gynacoloog wilde eerst een echo. Hij ging op de monitor kijken,
>> >hele tijd met dat ding over mijn buik, toen zei hij: het spijt me. Ik
>> >was er zo onnatuurlijk rustig over, volgens mij was ik door hele tijd
>> >weeën wegpuffen, die zo pijnlijk waren, helemaal versuft. Het drong
>> >niet tot me door. Hij zei dat ik het kind toch nog op de natuurlijke
>> >manier moest bevallen. Kreeg nog extra spul door het infuus toegediend
>> >om de weeën nog sterker? te maken, ik voelde geen ene verschil, want ik
>> >had deze weeën al uuuren, zonder onstluiting. Heb nog geloof ik 2,5 a 3
>> >uur liggen kermen van de pijn, mocht niet schreeuwen maar puffen, kwam
>> >hij er weer aan, toucheren, 9 cm ontsluiting, hij voelde nog steeds een
>> >rand, zei hij, toen besloot hij tot een keizersnee. Het OK personeel
>> >moest van huis opgepiept worden, ja die hebben geen nachtdienst, bij een
>> >noodgeval, moet iedereen nog van huis komen zeg maar. Voordat zij
>> >gearriveerd waren, ging er meer dan een half uur voorbij, toen werd ik
>> >al weeën opvangend, naar de OK gereden. Wat een ellenlange weg was dat,
>> >want ik moest van het ene ziekenhuis naar het andere gereden worden, aan
>> >de andere kant van de straat, al die gangen door en toen kwamen er
>> >eindelijk aan. Ik kreeg een ruggeprik toegediend, ik voelde werkelijk
>> >waar niks van die naald. Opeens voelde ik mijn onderkant verdoven en
>> >mijn weeën hielden eindelijk op. Ik dacht dat ik in de hemel beland
>> >was. Tijdens operatie begon ik te klappertanden en mijn handen gingen
>> >trillen, de hele operatie, ik verkeerde in een lichamelijke schok,
>> >kindje werd er uitgehaald. Een mooie dochter van 8 pond en 50 gram en
>> >51 cm. Echt hollands welvaren, oergezond en gespierd ook nog, dankzij
>> >mijn eiwitshakes. De dokter was zelf nog verbaasd, hoe zo'n volmaakt
>> >kindje kon overlijden. Later bij de obductie bleek ook nog dat het kind
>> >volmaakt gezond was. Dus, nu nog steeds, vragen wij af, hoe kon dit?
>> >Het kind had het hele vruchtwater ondergepoept, zo benauwd had ze het
>> >gekregen. Echt waar, wat heb ik een mooi kindje op de wereld gebracht,
>> >wat heeft zij veel moedergevoelens bij me losgebracht. Ik had dit echt
>> >niet voorzien. Ik had een voorbeeldige zwangerschap. Ik heb een
>> >topsporters dieet gevolgd alsof ik me voorbereidde voor een
>> >wereldkampioenschap. En dit was het resultaat. Ik wijt dit echt aan
>> >medische nalatenschap en het meest trieste vind ik dat er geen 24 uurs
>> >ok personeel aanwezig is en dat mensen van huis moeten komen. De
>> >bezuinigingen hebben mijn kindje het leven gekost. En nog tegen mij
>> >zeggen: zo plotseling, terwijl ze veel eerder moesten ingrijpen, maar
>> >nee, de gynacoloog kon niet gestoord worden en er was geen ok personeel
>> >aanwezig. Ik struin het hele internet af, allemaal verhalen met
>> >overleden baby's, erg triest, maar tot nu heb ik geen enkel verhaal
>> >kunnen vinden met wat ik heb doorgemaakt. Ik zou toch zo graag met
>> >moeders willen praten die dit ook meegemaakt hebben.
>> >
>> >>>en leefde echt op een roze wolk. Maar ik las ook de minder leuke
>verhalen,
>> >>>over zwangerschappen die niet goed eindigden, over moeders die hun
>verhaal
>> >>>vertelden enkele weken of maanden na die zwangerschap. Want ook daar
>wilde
>> >>>ik van weten hoe zij met hun verlies omgingen. Want stel dat het mij
>zou
>> >>>overkomen, ik wilde dan toch wel weten van het hoe of wat, ook al kun
>je er
>> >>>nooit op voorbereid zijn. Het merendeel van mijn
>
>kennissen/vriendenkring en
>> >>>familie verklaarde mij voor gek. Waarom zou ik dat gaan lezen, als
>alles
>> >>>toch goed ging? Waarom zou ik dat gaan lezen, als ik mijzelf daar
>onnodig
>> >>>bang mee zat te maken? Maar "bang" ben je toch wel in je zwangerschap,
>hoe
>> >>>goed dat ook lijkt te gaan. Je hebt je onzekerheden, vanaf het prille
>begin
>> >>>van de zwangerschap tot ver na de bevalling. Pas het eerste jaar na de
>> >>>geboorte van mijn dochter durfde ik pas echt te genieten. Daarvoor
>genoot ik
>> >>>uiteraard ook wel van haar, maar toch altijd met een zekere angst
>(ademt ze
>> >>>nog wel, ligt ze nog wel goed, waarom blijft ze zo huilen, te koud, te
>warm,
>> >>>zelfs ontvoering was ik bang voor). Maar goed, ik dwaal af.
>> >>>
>> >>>Juist omdat ik de ervaringen had gelezen van moeders die een kindje
>hadden
>> >>>gekregen die tijdens of na de bevalling was overleden, wist ik mijn
>eigen
>> >>>angsten ook wat meer te relativeren. In enkele gevallen was het al
>bekend
>> >>>dat het kindje geen overlevingskans had, maar in de meeste gevallen
>kwam het
>> >>>totaal onverwachts. En daardoor wist ik mijn eigen angsten wat meer
>naar de
>> >>>achtergrond te werken, waarom zou ik bang zijn voor iets onbenulligs
>(weeën,
>> >>>pijn bij bevalling, groeit het wel goed, etc) als moeders als jullie
>een
>> >>>ervaring hadden meegemaakt, waarbij mijn angsten totaal in het niet
>vielen.
>> >>>En natuurlijk gaat iedereen er op een andere manier mee om, natuurlijk
>zijn
>> >>>er genoeg vrouwen die tijdens hun zwangerschap alleen de positieve
>verhalen
>> >>>willen horen of lezen, maar toch vind ik dat dit een onderwerp is waar
>ook
>> >>>de zwangeren zich in zouden kunnen verdiepen, een onderwerp wat je
>gewoonweg
>> >>>niet mag, niet kunt ontkennen.
>> >>>
>> >>>Ik zeg 1 ding heel eerlijk en uit de grond van mijn hart; moeders zoals
>jij,
>> >>>die (als is het maar met een paar regeltjes) je verhaal vertelt, ben ik
>> >>>dankbaar en heb ik een diepe bewondering voor. Want ook al zijn wij nu
>ruim
>> >>>een jaar bezig voor een tweede kindje, ook al heb ik het druk genoeg
>met
>> >>>mijn 2-jarige dochter, ook al raak ik straks weer zwanger en is er
>(mede
>> >>>dankzij die kleine peuter) veel minder tijd om weer uitgebreid te
>genieten,
>> >>>toch zal ik weer alles lezen wat los en vast zit en proberen het van
>dag tot
>> >>>dag weer te beleven. En ook dan zal ik weer de minder leuke verhalen
>lezen
>> >>>en willen horen. Niet om dan mijn eigen angsten weg te werken, want dat
>weet
>> >>>ik nog wel van de vorige keer, maar dit keer om (ook al weet de
>schrijfster
>> >>>of vertelster het niet persoonlijk) te laten zien dat ik intens met ze
>> >>>meeleef, bewondering voor ze heb en voor de vrouwen die daarna toch
>weer
>> >>>zwanger raken of willen worden hoop, of eigenlijk wens, dat zij na 9
>maanden
>> >>>onzekerheid en angst een kerngezond kind op deze wereld mogen zetten.
>> >>>
>> >>>Het is een heel verhaal geworden en waarom ik toch op je berichtje
>wilde
>> >>>reageren.......ik weet het niet. Het moest gewoon, gevoelsmatig.
>> >>>
>> >>>Groetjes, Claudia
>> >>>
>> >>>> Hallo,
>> >>>>
>> >>>> Ik ben ook bevallen van een doodgeboren dochtertje nu ruim een jaar
>> >>>> geleden.
>> >>>> Ik was toen 41 weken en 6 dagen ver, ze was toen al 2 dagen ervoor
>> >>>> gestorven.
>> >>>> Misschien kunnen we elkaar tot steun zijn, maar dan niet hier waar er
>> >>>> mensen zijn die nog zwanger willen raken. Ik zou niet willen dat hun
>> >>>> zwangerschap vol angst zit zoals onze (toekomstige) zwangerschap.
>> >>>> Misschien zien we elkaar op zappybaby? Ik zal daar in ieder geval een
>> >>>> berichtje achterlaten.
>> >>>>
>> >>>> Misschien tot horens! Groetjes, Witte
>> >>>>
>>
Hallo allemaal,
ik wil jullie erg bedanken voor de lieve reacties hierop deze site. Ik
heb niet eerder kunnen reageren omdat ik niet meer wist op welke site
deze forum was, maar dankzij Annet ben ik daar achtergekomen.
En sinds 2 weken kan ik begrijpelijkerwijs niet meer zo goed nadenken
als voorheen. Het is net of niet meer kan nadenken. Ik schrijf echt
niet om medelijden te wekken, maar toen ik mijn berichtje schreef, werd
ik, nu nog, verscheurd door pijn, ik moest het kwijt, ik wist niet eens
dat dit een forum was om vragen te stellen aan de gynacoloog. En nu ik
het daar toch over heb, ik heb hier een paar berichten gelezen en vragen
aan dr. Van der Slikke en ik moet zeggen: Dr. Van der Slikke, in mijn
ogen bent u een engel, echt waar, toen u mij mailde wist ik niet dat u
een arts was, maar echt u bent iemand met een gouden hart. Dat zeg ik
niet omdat u mij gemaild hebt, maar om wat u doet om geheel vrijwillig
anderen te helpen. U bent werkelijk een arts met een roeping, u doet uw
werk met uw hart. Daarom heb ik mijn diepste respect voor u.
Ik weet zeker dat u een Hogere Ziel bent, want ik geloof in
reïncarnatie. Dit komt recht uit mijn hart, hier hoef ik niet over na
te denken.
Als iemand mijn persoonlijk wil mailen, mijn e-mail adres staat vermeld.
Ik wens ook alle andere ouders die zoiets meegemaakt hebben ook heel
veel sterkte. Ik voel echt met jullie mee. Ik zie nog steeds de
voetjes en de handjes van mijn kindje voor me. Ik sta met haar op, ik
ga met haar naar bed. Ze staat op mijn netvlies gedrukt.
gebruik wanneer onderzoek tot slechts het vrouwengezondheids forum moet beperken...
List Requests to vrouwengezondheid-request@obgyn.net
Last Updated Mon Nov 2 05:44:12 2009
|
|
